🎗👟يك گروه بين المللي باستانشناسي قديمي ترين كفش چرمي جهان را پيدا كرده اند.
اين كفش 1000 سال پيرتر از هرم بزرگ جيزه در مصر است. اين كفش 5500 ساله در غاري در ارمنستان كشف شده و به خاطر شرايط خشكي و خنكي هواي اين غار به خوبي حفظ شده است.
باستانشناسان در ابتدا گمان مي کردند كه كفش و ساير اشياي پيدا شده در اين غار 600 تا 700 سال قدمت دارند . زمانى كه دو نوار ريز از چرم و تكه كوچكي از داخل كفش به وسيله آزمايشگاه هاي مستقلي در دانشگاه هاي كاليفرنياي آمريكا و آكسفورد لندن با كربن تاريخ گذاري شدند، سن واقعي اين كفش مشخص گرديد. آنها فهمیدند كه اين كفش چند صد سال قديمي تر از كفشي است كه در وسايل مرد يخي اي موسوم به اتزي ( Ötzi ) پيدا شده بود.
اين كفش چرمي 5500 ساله شباهت زيادي به كفش راحتي اي به نام پامپوتي دارد. اين كفش چرمي بدون پاشنه حتي تا دهه 1950 ميلادي هم در جزاير آران واقع در ساحل غربي ايرلند استفاده مي شد.
در حقيقت، شباهت هاي بي شماري بين تكنيك ساخت و سبك اين كفش با كفش هايي كه در دوره هاي بعد در سراسر اروپا پيدا شده وجود دارد. مي توان گفت كه اين نوع كفش براي هزاران سال در منطقه وسيعي با تنوع آب و هوايي زياد مورد استفاده قرار ميگرفته است.
اين گروه نتوانست دي ان اي كفش باستاني پيدا شده را براي تعيين منشأ چرمش جدا كند. اما تجزيه و تحليل هاي ميكروسكوپي از منافذ مخفي كفش نشان مي دهد كه اين كفش احتمالاً از پوست گاو درست شده.
سازنده آن هم يك محصول با پايه روغن گياهي را براي دباغي آن مورد استفاده قرار داده.
تا پيش از اين كشف، كفش هايي كه به وسيله اتزي پوشيده شده بود، قديمي ترين كفش چرمي جهان شناخته مي شد. البته كفش هاي اتزي در واقع جوراب هايي از علف بودند كه با تسمه هايي از چرم خرس و گوزن به هم بسته شده بودند.
پيش از اينها صندل هاي 7420 ساله اي كه از مواد گياهي درست شده، در غاري در ميسوري آمريكا يافت شده است. به اين ترتيب كفش چرمي بندي اي كه اخيراً كشف شده را با 4680 راديوكربن سن، مي توان اولين كفش چرمي بندي جهان به حساب آورد.
🏺 @archteam2016
اين كفش 1000 سال پيرتر از هرم بزرگ جيزه در مصر است. اين كفش 5500 ساله در غاري در ارمنستان كشف شده و به خاطر شرايط خشكي و خنكي هواي اين غار به خوبي حفظ شده است.
باستانشناسان در ابتدا گمان مي کردند كه كفش و ساير اشياي پيدا شده در اين غار 600 تا 700 سال قدمت دارند . زمانى كه دو نوار ريز از چرم و تكه كوچكي از داخل كفش به وسيله آزمايشگاه هاي مستقلي در دانشگاه هاي كاليفرنياي آمريكا و آكسفورد لندن با كربن تاريخ گذاري شدند، سن واقعي اين كفش مشخص گرديد. آنها فهمیدند كه اين كفش چند صد سال قديمي تر از كفشي است كه در وسايل مرد يخي اي موسوم به اتزي ( Ötzi ) پيدا شده بود.
اين كفش چرمي 5500 ساله شباهت زيادي به كفش راحتي اي به نام پامپوتي دارد. اين كفش چرمي بدون پاشنه حتي تا دهه 1950 ميلادي هم در جزاير آران واقع در ساحل غربي ايرلند استفاده مي شد.
در حقيقت، شباهت هاي بي شماري بين تكنيك ساخت و سبك اين كفش با كفش هايي كه در دوره هاي بعد در سراسر اروپا پيدا شده وجود دارد. مي توان گفت كه اين نوع كفش براي هزاران سال در منطقه وسيعي با تنوع آب و هوايي زياد مورد استفاده قرار ميگرفته است.
اين گروه نتوانست دي ان اي كفش باستاني پيدا شده را براي تعيين منشأ چرمش جدا كند. اما تجزيه و تحليل هاي ميكروسكوپي از منافذ مخفي كفش نشان مي دهد كه اين كفش احتمالاً از پوست گاو درست شده.
سازنده آن هم يك محصول با پايه روغن گياهي را براي دباغي آن مورد استفاده قرار داده.
تا پيش از اين كشف، كفش هايي كه به وسيله اتزي پوشيده شده بود، قديمي ترين كفش چرمي جهان شناخته مي شد. البته كفش هاي اتزي در واقع جوراب هايي از علف بودند كه با تسمه هايي از چرم خرس و گوزن به هم بسته شده بودند.
پيش از اينها صندل هاي 7420 ساله اي كه از مواد گياهي درست شده، در غاري در ميسوري آمريكا يافت شده است. به اين ترتيب كفش چرمي بندي اي كه اخيراً كشف شده را با 4680 راديوكربن سن، مي توان اولين كفش چرمي بندي جهان به حساب آورد.
🏺 @archteam2016
⚠️لوحک سنگی بسیار جالب و زیبا اما طبق معمول تقلبي...🤔
در این لوح نوشته شده:
sakaibaida/adam/aratanada/xama/haxamanaishiya/auramazda/patuva
سکائیبید،هستم،ارتاناد، هخامنشی اهورامزدا،بپاید
در اين نوشتار خطاي نگارشي وجود دارد که در ترجمه مشخص است.
لذا باتوجه به ترجمه و ظاهر لوح، جديد بودن و جعلي بودن آن را درمي يابيم.
🏺 @archteam2016
در این لوح نوشته شده:
sakaibaida/adam/aratanada/xama/haxamanaishiya/auramazda/patuva
سکائیبید،هستم،ارتاناد، هخامنشی اهورامزدا،بپاید
در اين نوشتار خطاي نگارشي وجود دارد که در ترجمه مشخص است.
لذا باتوجه به ترجمه و ظاهر لوح، جديد بودن و جعلي بودن آن را درمي يابيم.
🏺 @archteam2016
🎗🔍غار کمربند در روستای تروجن (شهیدآباد) شهرستان بهشهر در استان مازندران ایران واقع است.
این غار در همسایگی غار هوتو بوده و در آن ابزارهای شکار و آثاری از دورانهای پارینهسنگی ومیانسنگی كشف شدهاست. در دوران معاصر، کارلتون استیونز کون برای اولین بار به کاوش غار طی ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱پرداخت.
پروفسور کارلتون استیونز کون که برای ادارهٔ کل باستانشناسی کار میکرد، ضمن کاوشهایی در سالهای ۱۳۲۸ تا ۱۳۲۹ (۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰) در غار کمربند، پارچههایی به دست آورد که ثابت میکند اقوام ایرانی از همان آغاز غارنشینی، پشم گوسفند و بز را بهصورت پارچه میبافتند. آزمایشهایی که با کربن ۱۴ بر روی پارچهها انجام گرفت، نشان داد که قدمتشان به ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد میرسد.
🏺 @archteam2016
این غار در همسایگی غار هوتو بوده و در آن ابزارهای شکار و آثاری از دورانهای پارینهسنگی ومیانسنگی كشف شدهاست. در دوران معاصر، کارلتون استیونز کون برای اولین بار به کاوش غار طی ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱پرداخت.
پروفسور کارلتون استیونز کون که برای ادارهٔ کل باستانشناسی کار میکرد، ضمن کاوشهایی در سالهای ۱۳۲۸ تا ۱۳۲۹ (۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰) در غار کمربند، پارچههایی به دست آورد که ثابت میکند اقوام ایرانی از همان آغاز غارنشینی، پشم گوسفند و بز را بهصورت پارچه میبافتند. آزمایشهایی که با کربن ۱۴ بر روی پارچهها انجام گرفت، نشان داد که قدمتشان به ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد میرسد.
🏺 @archteam2016
🏵ويژگى ها:
روی سکه : تصویر نیمرخ مهرداد دوم، شاه اشکانی
پشت سکه : تصویر یک اسب دیده می شود و اطراف آن به یونانی [ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ] نوشته شده است، که به معنی "شاه بزرگ ارشک دادگستر" میباشد.
سال ضرب : در حدود سال 123 تا 88 پیش از میلاد
جنس سکه : برنز
وزن استاندارد : 6.8 گرم
میانگین قطر : 25 میلیمتر
🏺 @archteam2016
روی سکه : تصویر نیمرخ مهرداد دوم، شاه اشکانی
پشت سکه : تصویر یک اسب دیده می شود و اطراف آن به یونانی [ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ] نوشته شده است، که به معنی "شاه بزرگ ارشک دادگستر" میباشد.
سال ضرب : در حدود سال 123 تا 88 پیش از میلاد
جنس سکه : برنز
وزن استاندارد : 6.8 گرم
میانگین قطر : 25 میلیمتر
🏺 @archteam2016
🎗🔍۴۶ردپای حیوانات عظیم الجثه در منطقه ای واقع در۴۳ کیلومتری بیرجند متعلق به دوران سوم زمین شناسی با شماره ۳۱۱ در فهرست آثار طبیعی به ثبت رسید.
خبرگزاری میراث فرهنگی – میراث فرهنگی - مدیرکل دفتر ثبت آثار و حفظ و احیاء میراث معنوی و طبیعی با اعلام این خبر گفت: رد پای حیوانات عظیم الجثه در درون طبقات سنگی ارتفاعات منطقه یاد شده به صورت حفرههای بیضی شکل قابل مشاهده است که این ردپاها تداعی کننده عبور این جانوران بر روی لایههای نازکی از رسوبات آن دوران است.
فرهاد نظری افزود: بر اساس تحقیقات صورت گرفته واضح ترین ردپاها بر روی لایه سوم شناسایی شده است. با توجه به اینکه از نمایان شدن لایه موسوم زمان زیادی نمی گذرد از این رو جای پاها کاملا سالم و بدون فرسایش حفظ شده است.
این آثار نخستین بار در سال 1376 در بررسی های باستان شناسی و سپس در سال 1377 توسط اساتید زمین شناسی از دانشگاههای بیرجند و مشهد، سازمان زمین شناسی کشور و دانشمندان آمریکایی و کانادایی مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس مطالعات جامع صورت گرفته در سال 2000 میلادی این رد پاها به پری سوداکتیلها که از پستانداران بزرگ دوره آئوسن (30 تا 50 میلیون سال قبل) بوده نسبت دادهاند.
بنا به گزارش پرونده ثبت تعداد رد پاهای شناسایی شده 46 عدد است که رد پای شماره 35 در ابعاد 40 در 30 سانتیمتر بزرگترین و شماره 24 با طول 25 در 6 سانتیمترکوچکترین ردپا در ناحیه مورد مطالعه بوده است.
با توجه به شواهد و ارتباط نزدیک ردپاهای موجود از منطقه با رد پای پستانداران مشابه در اواخر دوره پالئوسن تا اواخر ائوسن در نقاط مختلف دنیا می توان این آثار را به راسته علفخواران منقرض شده به نامهای پانتودونتها و دتیوسراتاها نسبت داد.
🏺 @archteam2016
خبرگزاری میراث فرهنگی – میراث فرهنگی - مدیرکل دفتر ثبت آثار و حفظ و احیاء میراث معنوی و طبیعی با اعلام این خبر گفت: رد پای حیوانات عظیم الجثه در درون طبقات سنگی ارتفاعات منطقه یاد شده به صورت حفرههای بیضی شکل قابل مشاهده است که این ردپاها تداعی کننده عبور این جانوران بر روی لایههای نازکی از رسوبات آن دوران است.
فرهاد نظری افزود: بر اساس تحقیقات صورت گرفته واضح ترین ردپاها بر روی لایه سوم شناسایی شده است. با توجه به اینکه از نمایان شدن لایه موسوم زمان زیادی نمی گذرد از این رو جای پاها کاملا سالم و بدون فرسایش حفظ شده است.
این آثار نخستین بار در سال 1376 در بررسی های باستان شناسی و سپس در سال 1377 توسط اساتید زمین شناسی از دانشگاههای بیرجند و مشهد، سازمان زمین شناسی کشور و دانشمندان آمریکایی و کانادایی مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس مطالعات جامع صورت گرفته در سال 2000 میلادی این رد پاها به پری سوداکتیلها که از پستانداران بزرگ دوره آئوسن (30 تا 50 میلیون سال قبل) بوده نسبت دادهاند.
بنا به گزارش پرونده ثبت تعداد رد پاهای شناسایی شده 46 عدد است که رد پای شماره 35 در ابعاد 40 در 30 سانتیمتر بزرگترین و شماره 24 با طول 25 در 6 سانتیمترکوچکترین ردپا در ناحیه مورد مطالعه بوده است.
با توجه به شواهد و ارتباط نزدیک ردپاهای موجود از منطقه با رد پای پستانداران مشابه در اواخر دوره پالئوسن تا اواخر ائوسن در نقاط مختلف دنیا می توان این آثار را به راسته علفخواران منقرض شده به نامهای پانتودونتها و دتیوسراتاها نسبت داد.
🏺 @archteam2016
🏵تکوک (ریتون) هخامنشی، که به فرم قوچ ختم می شود.
جنس این تکوک از نقره و اندازه ی آن اثر 19.99 در 11.99 در 12.29 سانتی متر است.
این اثر اکنون در موزه ی متروپولیتن نگهداري ميشود...
🏺 @archteam2016
جنس این تکوک از نقره و اندازه ی آن اثر 19.99 در 11.99 در 12.29 سانتی متر است.
این اثر اکنون در موزه ی متروپولیتن نگهداري ميشود...
🏺 @archteam2016
🎗🔍کشف مومیایی 1,000 سالهای که درون مجسمهی بودا مخفی شده بود😱
در طی این کشف قابل توجه و با استفاده از دستگاه سیتیاسکن و بررسی مجسمهی باستانی بودا که متعلق به قرن یازدهم یا دوازدهم است، رازی خارقالعاده کشف شد.
این مومیایی متعلق به یک راهب بودایی چینی است که قرنها درون این مجسمه مخفی بوده و نکتهی جالب اینکه اعضا و جوارح آن خارج و با طومارهای باستانی چین، جایگزین شدهاند.
دانشمندان از مدتها قبل متوجه وجود این مومیایی درون مجسمه شده بودند، اما برای اطمینان بیشتر به درخواست موزهی درنتز (Drents) در هلند، مجسمه به مرکز درمانی میندر (Meander) فرستاده شده و با استفاده از دستگاه سیتیاسکن، برای اولین بار متخصصان موفق شدند نگاهی دقیقتر به اسکلت پنهان شدهی درون مجسمه داشته باشند.
در اینجا بود که برای نخستین بار طومارهای قدیمی توجه آنها را جلب نموده و متوجه شدند احتمالاً این مومیایی متعلق به لیوکوآن (Liuquan) است، یکی از استادان بودایی عالیرتبه در مدارس مدیتیشن چینی، که به نظر میرسد در حدود 1,100 سال بعد از میلاد میزیسته است.
این اخبار تکمیل کنندهی اخبار مربوط به کشف مومیایی 200 سالهی دیگری در مغولستان است. این مومیایی که به حالت گل نیلوفر نشسته (یکی از حالات مهم نشستن در هنر مدیتیشن)، به باور برخی هنوز هم زنده است، چرا که آنها تصور میکنند او در مدیتیشنی عمیق فرو رفته است.هنوز علت و چگونگی مومیایی شدن این راهب بودایی مشخص نیست، هر چند در گذشته، آیین مومیایی کردن خود در کشورهای چین، ژاپن، لائوس و کره رواج داشته است.
روندی که در آن کاهنان بودایی به تدریج با گرسنگی دادن خود حجم چربی و آب بدن را کاهش داده و سپس با استفاده از صمغ، روند مومیایی شدن را آغاز میکردند.
🏺 @archteam2016
در طی این کشف قابل توجه و با استفاده از دستگاه سیتیاسکن و بررسی مجسمهی باستانی بودا که متعلق به قرن یازدهم یا دوازدهم است، رازی خارقالعاده کشف شد.
این مومیایی متعلق به یک راهب بودایی چینی است که قرنها درون این مجسمه مخفی بوده و نکتهی جالب اینکه اعضا و جوارح آن خارج و با طومارهای باستانی چین، جایگزین شدهاند.
دانشمندان از مدتها قبل متوجه وجود این مومیایی درون مجسمه شده بودند، اما برای اطمینان بیشتر به درخواست موزهی درنتز (Drents) در هلند، مجسمه به مرکز درمانی میندر (Meander) فرستاده شده و با استفاده از دستگاه سیتیاسکن، برای اولین بار متخصصان موفق شدند نگاهی دقیقتر به اسکلت پنهان شدهی درون مجسمه داشته باشند.
در اینجا بود که برای نخستین بار طومارهای قدیمی توجه آنها را جلب نموده و متوجه شدند احتمالاً این مومیایی متعلق به لیوکوآن (Liuquan) است، یکی از استادان بودایی عالیرتبه در مدارس مدیتیشن چینی، که به نظر میرسد در حدود 1,100 سال بعد از میلاد میزیسته است.
این اخبار تکمیل کنندهی اخبار مربوط به کشف مومیایی 200 سالهی دیگری در مغولستان است. این مومیایی که به حالت گل نیلوفر نشسته (یکی از حالات مهم نشستن در هنر مدیتیشن)، به باور برخی هنوز هم زنده است، چرا که آنها تصور میکنند او در مدیتیشنی عمیق فرو رفته است.هنوز علت و چگونگی مومیایی شدن این راهب بودایی مشخص نیست، هر چند در گذشته، آیین مومیایی کردن خود در کشورهای چین، ژاپن، لائوس و کره رواج داشته است.
روندی که در آن کاهنان بودایی به تدریج با گرسنگی دادن خود حجم چربی و آب بدن را کاهش داده و سپس با استفاده از صمغ، روند مومیایی شدن را آغاز میکردند.
🏺 @archteam2016