🎗📖«محمدصادق محفوظی» با بیان این که خط زیبا و اِعرابدار، همچنین فهرستدار بودن، از ویژگیهای خاص هنری این کتاب میباشد که به زیبایی بصری آن جلوهای متفاوت بخشیده است، اظهار داشت: مثنوی مذکور به خط «محمدابراهیم قمی» کاتب نامدار دوره سلطنت شاه سلیمان و شاه سلطان حسین صفوی، از جمله نسخههای بدیعی است که دارای ویژگیهای سبکی و ادبی خاص میباشد و ابیاتی در آن درج گردیده که در دیگر نسخههای مثنوی در سراسر دنیا نیست.
وی با تأکید بر این که نگاه هنری نسخه، در چاپ عکسی از دیگر ویژگیهای اثر مذکور به شمار میآید، افزود: تمامی مثنویهایی که تا کنون بر مبنای چاپ عکسی انتشار یافتهاند بیشتر با نگاه قدمت و اصالت نسخه تکثیر شدهاند.
محفوظی، با اشاره به ویژگیهای ظاهری نسخه حاضر مثنوی مولانا که به دستور «محمداسماعیلبن تاجالدین حسن» در جمادی الاول سال 1099 هجری قمری کتابت شده است، توضیح داد: متن اثر یادشده به خط نسخِ چهار ستونی در جداولی به رنگ سیاه و زرین نگارش یافته و بعضی از عناوین در حاشیه، اصلاح یا افزوده شده اند.
این مجموعهدار، با تأکید بر فهرست بینظیر اثر تازه انتشار یافته، گفت: فهرست چکیده مطالب مثنوی در جدولهای مربع شکل با خط نستعلیق نگاشته شده و حتی شماره سلسله داستانها در هر مربع به شیوهای منحصر به فرد به ثبت رسیده است.
وی، با بیان این که یادداشتهای کاتب و مصحح در اثر یاد شده، هردو قابل مشاهده هستند، تصریح کرد: در حقیقت میتوان اذعان داشت که کاتب نسخه به دلیل چیرگی و تسلط به دو زبان فارسی و عربی، مصحح آن نیز بوده است.
این استاد دانشگاه، از اختلاف در نقل نسخه مذکور با دیگر نسخههای مشهور مثنوی، به عنوان یکی دیگر از جنبههای تأثیرگذار آن یادکرد و گفت: ساختار اشعار این مثنوی به گونهای است که در بسیاری از ابیات به مواردی برمیخوریم که با 3 نسخه علاءالدوله، قونیه و نیکلسون هیچگونه تطابقی ندارد.
محفوظی، ضمن اظهار تأسف از این که تعدادی از صفحات میانی این اثر مفقود میباشد، توضیح داد: حدود 30 برگ از این مثنوی در دسترس نیست.
وی، با اشاره به خریداری اثر نفیس خطی مثنوی مولانا از کتابخانه مرحوم دکتر «یوسف نیری»، از خدمات ارزنده وی در عرصه مجموعه داری و میراث ایرانی اسلامی قدردانی نمود.
کتاب عکسی مثنوی مذکور، با 528 صفحه در 3000 نسخه انتشار یافته که نگارش مقدمه آن را نیز «سیدصادق حسینی اشکوری» بر عهده داشته است.
گفتنی است، وجود یادداشتها و مُهرهای متنوع در صفحات نخستین کتاب، بیانگر اثبات تملک اثر از سوی مقامات آن دوران است و تمامی موارد یادشده در چاپ عکسی کتاب، به وضوح قابل رویت می باشد.
🏺 @archteam2016
وی با تأکید بر این که نگاه هنری نسخه، در چاپ عکسی از دیگر ویژگیهای اثر مذکور به شمار میآید، افزود: تمامی مثنویهایی که تا کنون بر مبنای چاپ عکسی انتشار یافتهاند بیشتر با نگاه قدمت و اصالت نسخه تکثیر شدهاند.
محفوظی، با اشاره به ویژگیهای ظاهری نسخه حاضر مثنوی مولانا که به دستور «محمداسماعیلبن تاجالدین حسن» در جمادی الاول سال 1099 هجری قمری کتابت شده است، توضیح داد: متن اثر یادشده به خط نسخِ چهار ستونی در جداولی به رنگ سیاه و زرین نگارش یافته و بعضی از عناوین در حاشیه، اصلاح یا افزوده شده اند.
این مجموعهدار، با تأکید بر فهرست بینظیر اثر تازه انتشار یافته، گفت: فهرست چکیده مطالب مثنوی در جدولهای مربع شکل با خط نستعلیق نگاشته شده و حتی شماره سلسله داستانها در هر مربع به شیوهای منحصر به فرد به ثبت رسیده است.
وی، با بیان این که یادداشتهای کاتب و مصحح در اثر یاد شده، هردو قابل مشاهده هستند، تصریح کرد: در حقیقت میتوان اذعان داشت که کاتب نسخه به دلیل چیرگی و تسلط به دو زبان فارسی و عربی، مصحح آن نیز بوده است.
این استاد دانشگاه، از اختلاف در نقل نسخه مذکور با دیگر نسخههای مشهور مثنوی، به عنوان یکی دیگر از جنبههای تأثیرگذار آن یادکرد و گفت: ساختار اشعار این مثنوی به گونهای است که در بسیاری از ابیات به مواردی برمیخوریم که با 3 نسخه علاءالدوله، قونیه و نیکلسون هیچگونه تطابقی ندارد.
محفوظی، ضمن اظهار تأسف از این که تعدادی از صفحات میانی این اثر مفقود میباشد، توضیح داد: حدود 30 برگ از این مثنوی در دسترس نیست.
وی، با اشاره به خریداری اثر نفیس خطی مثنوی مولانا از کتابخانه مرحوم دکتر «یوسف نیری»، از خدمات ارزنده وی در عرصه مجموعه داری و میراث ایرانی اسلامی قدردانی نمود.
کتاب عکسی مثنوی مذکور، با 528 صفحه در 3000 نسخه انتشار یافته که نگارش مقدمه آن را نیز «سیدصادق حسینی اشکوری» بر عهده داشته است.
گفتنی است، وجود یادداشتها و مُهرهای متنوع در صفحات نخستین کتاب، بیانگر اثبات تملک اثر از سوی مقامات آن دوران است و تمامی موارد یادشده در چاپ عکسی کتاب، به وضوح قابل رویت می باشد.
🏺 @archteam2016
🏵دستبندی که به اردک ختم می شود، جنس: طلا و سنگ های قیمتی مانند لاجورد، فیروزه، عقیق، عقیق یمانی،
قدمت: هخامنشي
اندازه: 11.7 در 10.5 سانتی متر، قطر: 2.4 سانتی متر
🏺 @archteam2016
قدمت: هخامنشي
اندازه: 11.7 در 10.5 سانتی متر، قطر: 2.4 سانتی متر
🏺 @archteam2016
🎗👟يك گروه بين المللي باستانشناسي قديمي ترين كفش چرمي جهان را پيدا كرده اند.
اين كفش 1000 سال پيرتر از هرم بزرگ جيزه در مصر است. اين كفش 5500 ساله در غاري در ارمنستان كشف شده و به خاطر شرايط خشكي و خنكي هواي اين غار به خوبي حفظ شده است.
باستانشناسان در ابتدا گمان مي کردند كه كفش و ساير اشياي پيدا شده در اين غار 600 تا 700 سال قدمت دارند . زمانى كه دو نوار ريز از چرم و تكه كوچكي از داخل كفش به وسيله آزمايشگاه هاي مستقلي در دانشگاه هاي كاليفرنياي آمريكا و آكسفورد لندن با كربن تاريخ گذاري شدند، سن واقعي اين كفش مشخص گرديد. آنها فهمیدند كه اين كفش چند صد سال قديمي تر از كفشي است كه در وسايل مرد يخي اي موسوم به اتزي ( Ötzi ) پيدا شده بود.
اين كفش چرمي 5500 ساله شباهت زيادي به كفش راحتي اي به نام پامپوتي دارد. اين كفش چرمي بدون پاشنه حتي تا دهه 1950 ميلادي هم در جزاير آران واقع در ساحل غربي ايرلند استفاده مي شد.
در حقيقت، شباهت هاي بي شماري بين تكنيك ساخت و سبك اين كفش با كفش هايي كه در دوره هاي بعد در سراسر اروپا پيدا شده وجود دارد. مي توان گفت كه اين نوع كفش براي هزاران سال در منطقه وسيعي با تنوع آب و هوايي زياد مورد استفاده قرار ميگرفته است.
اين گروه نتوانست دي ان اي كفش باستاني پيدا شده را براي تعيين منشأ چرمش جدا كند. اما تجزيه و تحليل هاي ميكروسكوپي از منافذ مخفي كفش نشان مي دهد كه اين كفش احتمالاً از پوست گاو درست شده.
سازنده آن هم يك محصول با پايه روغن گياهي را براي دباغي آن مورد استفاده قرار داده.
تا پيش از اين كشف، كفش هايي كه به وسيله اتزي پوشيده شده بود، قديمي ترين كفش چرمي جهان شناخته مي شد. البته كفش هاي اتزي در واقع جوراب هايي از علف بودند كه با تسمه هايي از چرم خرس و گوزن به هم بسته شده بودند.
پيش از اينها صندل هاي 7420 ساله اي كه از مواد گياهي درست شده، در غاري در ميسوري آمريكا يافت شده است. به اين ترتيب كفش چرمي بندي اي كه اخيراً كشف شده را با 4680 راديوكربن سن، مي توان اولين كفش چرمي بندي جهان به حساب آورد.
🏺 @archteam2016
اين كفش 1000 سال پيرتر از هرم بزرگ جيزه در مصر است. اين كفش 5500 ساله در غاري در ارمنستان كشف شده و به خاطر شرايط خشكي و خنكي هواي اين غار به خوبي حفظ شده است.
باستانشناسان در ابتدا گمان مي کردند كه كفش و ساير اشياي پيدا شده در اين غار 600 تا 700 سال قدمت دارند . زمانى كه دو نوار ريز از چرم و تكه كوچكي از داخل كفش به وسيله آزمايشگاه هاي مستقلي در دانشگاه هاي كاليفرنياي آمريكا و آكسفورد لندن با كربن تاريخ گذاري شدند، سن واقعي اين كفش مشخص گرديد. آنها فهمیدند كه اين كفش چند صد سال قديمي تر از كفشي است كه در وسايل مرد يخي اي موسوم به اتزي ( Ötzi ) پيدا شده بود.
اين كفش چرمي 5500 ساله شباهت زيادي به كفش راحتي اي به نام پامپوتي دارد. اين كفش چرمي بدون پاشنه حتي تا دهه 1950 ميلادي هم در جزاير آران واقع در ساحل غربي ايرلند استفاده مي شد.
در حقيقت، شباهت هاي بي شماري بين تكنيك ساخت و سبك اين كفش با كفش هايي كه در دوره هاي بعد در سراسر اروپا پيدا شده وجود دارد. مي توان گفت كه اين نوع كفش براي هزاران سال در منطقه وسيعي با تنوع آب و هوايي زياد مورد استفاده قرار ميگرفته است.
اين گروه نتوانست دي ان اي كفش باستاني پيدا شده را براي تعيين منشأ چرمش جدا كند. اما تجزيه و تحليل هاي ميكروسكوپي از منافذ مخفي كفش نشان مي دهد كه اين كفش احتمالاً از پوست گاو درست شده.
سازنده آن هم يك محصول با پايه روغن گياهي را براي دباغي آن مورد استفاده قرار داده.
تا پيش از اين كشف، كفش هايي كه به وسيله اتزي پوشيده شده بود، قديمي ترين كفش چرمي جهان شناخته مي شد. البته كفش هاي اتزي در واقع جوراب هايي از علف بودند كه با تسمه هايي از چرم خرس و گوزن به هم بسته شده بودند.
پيش از اينها صندل هاي 7420 ساله اي كه از مواد گياهي درست شده، در غاري در ميسوري آمريكا يافت شده است. به اين ترتيب كفش چرمي بندي اي كه اخيراً كشف شده را با 4680 راديوكربن سن، مي توان اولين كفش چرمي بندي جهان به حساب آورد.
🏺 @archteam2016
⚠️لوحک سنگی بسیار جالب و زیبا اما طبق معمول تقلبي...🤔
در این لوح نوشته شده:
sakaibaida/adam/aratanada/xama/haxamanaishiya/auramazda/patuva
سکائیبید،هستم،ارتاناد، هخامنشی اهورامزدا،بپاید
در اين نوشتار خطاي نگارشي وجود دارد که در ترجمه مشخص است.
لذا باتوجه به ترجمه و ظاهر لوح، جديد بودن و جعلي بودن آن را درمي يابيم.
🏺 @archteam2016
در این لوح نوشته شده:
sakaibaida/adam/aratanada/xama/haxamanaishiya/auramazda/patuva
سکائیبید،هستم،ارتاناد، هخامنشی اهورامزدا،بپاید
در اين نوشتار خطاي نگارشي وجود دارد که در ترجمه مشخص است.
لذا باتوجه به ترجمه و ظاهر لوح، جديد بودن و جعلي بودن آن را درمي يابيم.
🏺 @archteam2016
🎗🔍غار کمربند در روستای تروجن (شهیدآباد) شهرستان بهشهر در استان مازندران ایران واقع است.
این غار در همسایگی غار هوتو بوده و در آن ابزارهای شکار و آثاری از دورانهای پارینهسنگی ومیانسنگی كشف شدهاست. در دوران معاصر، کارلتون استیونز کون برای اولین بار به کاوش غار طی ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱پرداخت.
پروفسور کارلتون استیونز کون که برای ادارهٔ کل باستانشناسی کار میکرد، ضمن کاوشهایی در سالهای ۱۳۲۸ تا ۱۳۲۹ (۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰) در غار کمربند، پارچههایی به دست آورد که ثابت میکند اقوام ایرانی از همان آغاز غارنشینی، پشم گوسفند و بز را بهصورت پارچه میبافتند. آزمایشهایی که با کربن ۱۴ بر روی پارچهها انجام گرفت، نشان داد که قدمتشان به ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد میرسد.
🏺 @archteam2016
این غار در همسایگی غار هوتو بوده و در آن ابزارهای شکار و آثاری از دورانهای پارینهسنگی ومیانسنگی كشف شدهاست. در دوران معاصر، کارلتون استیونز کون برای اولین بار به کاوش غار طی ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱پرداخت.
پروفسور کارلتون استیونز کون که برای ادارهٔ کل باستانشناسی کار میکرد، ضمن کاوشهایی در سالهای ۱۳۲۸ تا ۱۳۲۹ (۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰) در غار کمربند، پارچههایی به دست آورد که ثابت میکند اقوام ایرانی از همان آغاز غارنشینی، پشم گوسفند و بز را بهصورت پارچه میبافتند. آزمایشهایی که با کربن ۱۴ بر روی پارچهها انجام گرفت، نشان داد که قدمتشان به ۶۵۰۰ سال قبل از میلاد میرسد.
🏺 @archteam2016
🏵ويژگى ها:
روی سکه : تصویر نیمرخ مهرداد دوم، شاه اشکانی
پشت سکه : تصویر یک اسب دیده می شود و اطراف آن به یونانی [ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ] نوشته شده است، که به معنی "شاه بزرگ ارشک دادگستر" میباشد.
سال ضرب : در حدود سال 123 تا 88 پیش از میلاد
جنس سکه : برنز
وزن استاندارد : 6.8 گرم
میانگین قطر : 25 میلیمتر
🏺 @archteam2016
روی سکه : تصویر نیمرخ مهرداد دوم، شاه اشکانی
پشت سکه : تصویر یک اسب دیده می شود و اطراف آن به یونانی [ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ] نوشته شده است، که به معنی "شاه بزرگ ارشک دادگستر" میباشد.
سال ضرب : در حدود سال 123 تا 88 پیش از میلاد
جنس سکه : برنز
وزن استاندارد : 6.8 گرم
میانگین قطر : 25 میلیمتر
🏺 @archteam2016
🎗🔍۴۶ردپای حیوانات عظیم الجثه در منطقه ای واقع در۴۳ کیلومتری بیرجند متعلق به دوران سوم زمین شناسی با شماره ۳۱۱ در فهرست آثار طبیعی به ثبت رسید.
خبرگزاری میراث فرهنگی – میراث فرهنگی - مدیرکل دفتر ثبت آثار و حفظ و احیاء میراث معنوی و طبیعی با اعلام این خبر گفت: رد پای حیوانات عظیم الجثه در درون طبقات سنگی ارتفاعات منطقه یاد شده به صورت حفرههای بیضی شکل قابل مشاهده است که این ردپاها تداعی کننده عبور این جانوران بر روی لایههای نازکی از رسوبات آن دوران است.
فرهاد نظری افزود: بر اساس تحقیقات صورت گرفته واضح ترین ردپاها بر روی لایه سوم شناسایی شده است. با توجه به اینکه از نمایان شدن لایه موسوم زمان زیادی نمی گذرد از این رو جای پاها کاملا سالم و بدون فرسایش حفظ شده است.
این آثار نخستین بار در سال 1376 در بررسی های باستان شناسی و سپس در سال 1377 توسط اساتید زمین شناسی از دانشگاههای بیرجند و مشهد، سازمان زمین شناسی کشور و دانشمندان آمریکایی و کانادایی مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس مطالعات جامع صورت گرفته در سال 2000 میلادی این رد پاها به پری سوداکتیلها که از پستانداران بزرگ دوره آئوسن (30 تا 50 میلیون سال قبل) بوده نسبت دادهاند.
بنا به گزارش پرونده ثبت تعداد رد پاهای شناسایی شده 46 عدد است که رد پای شماره 35 در ابعاد 40 در 30 سانتیمتر بزرگترین و شماره 24 با طول 25 در 6 سانتیمترکوچکترین ردپا در ناحیه مورد مطالعه بوده است.
با توجه به شواهد و ارتباط نزدیک ردپاهای موجود از منطقه با رد پای پستانداران مشابه در اواخر دوره پالئوسن تا اواخر ائوسن در نقاط مختلف دنیا می توان این آثار را به راسته علفخواران منقرض شده به نامهای پانتودونتها و دتیوسراتاها نسبت داد.
🏺 @archteam2016
خبرگزاری میراث فرهنگی – میراث فرهنگی - مدیرکل دفتر ثبت آثار و حفظ و احیاء میراث معنوی و طبیعی با اعلام این خبر گفت: رد پای حیوانات عظیم الجثه در درون طبقات سنگی ارتفاعات منطقه یاد شده به صورت حفرههای بیضی شکل قابل مشاهده است که این ردپاها تداعی کننده عبور این جانوران بر روی لایههای نازکی از رسوبات آن دوران است.
فرهاد نظری افزود: بر اساس تحقیقات صورت گرفته واضح ترین ردپاها بر روی لایه سوم شناسایی شده است. با توجه به اینکه از نمایان شدن لایه موسوم زمان زیادی نمی گذرد از این رو جای پاها کاملا سالم و بدون فرسایش حفظ شده است.
این آثار نخستین بار در سال 1376 در بررسی های باستان شناسی و سپس در سال 1377 توسط اساتید زمین شناسی از دانشگاههای بیرجند و مشهد، سازمان زمین شناسی کشور و دانشمندان آمریکایی و کانادایی مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس مطالعات جامع صورت گرفته در سال 2000 میلادی این رد پاها به پری سوداکتیلها که از پستانداران بزرگ دوره آئوسن (30 تا 50 میلیون سال قبل) بوده نسبت دادهاند.
بنا به گزارش پرونده ثبت تعداد رد پاهای شناسایی شده 46 عدد است که رد پای شماره 35 در ابعاد 40 در 30 سانتیمتر بزرگترین و شماره 24 با طول 25 در 6 سانتیمترکوچکترین ردپا در ناحیه مورد مطالعه بوده است.
با توجه به شواهد و ارتباط نزدیک ردپاهای موجود از منطقه با رد پای پستانداران مشابه در اواخر دوره پالئوسن تا اواخر ائوسن در نقاط مختلف دنیا می توان این آثار را به راسته علفخواران منقرض شده به نامهای پانتودونتها و دتیوسراتاها نسبت داد.
🏺 @archteam2016
🏵تکوک (ریتون) هخامنشی، که به فرم قوچ ختم می شود.
جنس این تکوک از نقره و اندازه ی آن اثر 19.99 در 11.99 در 12.29 سانتی متر است.
این اثر اکنون در موزه ی متروپولیتن نگهداري ميشود...
🏺 @archteam2016
جنس این تکوک از نقره و اندازه ی آن اثر 19.99 در 11.99 در 12.29 سانتی متر است.
این اثر اکنون در موزه ی متروپولیتن نگهداري ميشود...
🏺 @archteam2016