آن روز‌هم که دست‌های تو ویران شدند، باد می‌آمد.

و گمان می‌کردم
از افسون دروغ‌هایت
نجات یافته‌ام
تا اینکه عصای جادویی دیدارت
چون پتکی بر سرم
فرود آمد
و دانستم که از
چاه و طوفان‌ات
از سوختن و دیوانگی‌ات
از حلاوت سروده‌های دروغین‌ات
مرا نجاتی نیست
پس ای شاعر دورغ‌های زیبا
اراده کن
تا مرا در آب‌های زلال و غبارآلوده‌ات
هزاران سال نوری فرو ببری
شاید دوباره زاده شوم
زایشی واقعی
میان دروغ‌های روشنی
به نام عشق تو.

-غاده اسمان

شاید برای تو چیز مهمی نبود، اما قلبِ من بود.
- محمود درویش

سر جای اولم هستم. تلاش می‌کنم اما نمی‌رسم.
دارم دست و پا می‌زنم.

- از نامه‌های داستایفسکی به همسرش، آنا.

و تن تو وطن من؛

و من رها شده از وطن.

و در روز ششم برای تنهایی انسان، زن را آفریدیم
زیبا، نجیب و شکوه‌مند
پس انسان گفت: ستایش و حمد، به راستی لایق اوست که زیباترین است.
و چنین شد که زن را به خاک افکندیم، در مرتبه‌ای پست‌تر از انسان!
انسان را گفتیم بر او فرود آی و از او کام بگیر
و اما زن که خود را برابر می‌پنداشت، سر بلز زد
پس او را به دریای مردگان در مصر تبعید کردیم و بعدها
فرزندان انسان او را به این نام خواندند:
لیلیث؛ مادر شب، تباهی و طوفان!

تو اشک ریختی اما آیا می‌دانی از کجا می‌آیند؟
اشک‌ها پناه‌گاهی زودگذر هستند.

تو به سمت مرگ می‌گریزی اما اشک‌های که می‌ریزی، تنها برای تو نیستند.

تو را خبر ز دل بی‌قرار باید و نیست
غمِ تو هست ولی غم‌گسار باید و نیست.
-رهی معیری