خون می‌خورم این چه مهربانیست
جان می‌کنم این چه زندگانیست.

از خود بیگانگی.

پروانهٔ مسین
پرواز کرد
چرخید، چرخید
پرپر زنان چکید؛ کف جوی پر لُجن.

کسی نمی‌خواهد باور کند که باغچه دارد می‌میرد.

آن روز‌هم که دست‌های تو ویران شدند، باد می‌آمد.

و گمان می‌کردم
از افسون دروغ‌هایت
نجات یافته‌ام
تا اینکه عصای جادویی دیدارت
چون پتکی بر سرم
فرود آمد
و دانستم که از
چاه و طوفان‌ات
از سوختن و دیوانگی‌ات
از حلاوت سروده‌های دروغین‌ات
مرا نجاتی نیست
پس ای شاعر دورغ‌های زیبا
اراده کن
تا مرا در آب‌های زلال و غبارآلوده‌ات
هزاران سال نوری فرو ببری
شاید دوباره زاده شوم
زایشی واقعی
میان دروغ‌های روشنی
به نام عشق تو.

-غاده اسمان

شاید برای تو چیز مهمی نبود، اما قلبِ من بود.
- محمود درویش

سر جای اولم هستم. تلاش می‌کنم اما نمی‌رسم.
دارم دست و پا می‌زنم.

- از نامه‌های داستایفسکی به همسرش، آنا.

و تن تو وطن من؛

و من رها شده از وطن.