وأشتاق لعذابي معاك
وألقى دموعي فكراك أرجع تانى

کاش دلت برای آبی، آبی میشد‌.

غم بر سر غم ریخته؛

تو خیلی دوری؛

بغلم کن تا جهان کوچک و غمگین نشود؛

مگر دل آدمی چقدر گنجایش تنگی را دارد؟

دلم دارد سینه روح و تنم را چنگ می‌زند.

بعدها نام مرا باران و باد،
نرم می‌شویند از رخسار سنگ،
گور من گمنام می‌ماند به راه،
فارغ از افسانه‌های نام و ننگ

به‌ دلیل یک‌سالگی اینجا❤️‍🩹
Annamorphin

همه چیز ناپایدار است، همه شئون هستی ناپایدار و غیر ابدی هستند. موجودات به قدری از چیزهای تشکیل دهنده خسته و بیزار خواهند شد که سریعتر از آنها رهایی خواهند یافت. ای راهبان، فصلی خواهد آمد که پس از صدها هزار سال، باران‌ها از بین می‌روند. همه نهال‌ها، همه پوشش‌های گیاهی، همه گیاهان، علف‌ها و درختان خشک می‌شوند و دیگر نمی‌مانند… بعد از گذشت زمان طولانی، فصل دیگری فرا می‌رسد که خورشید دوم ظاهر می‌شود. اکنون تمام جویبارها و برکه‌ها خشک می‌شوند، ناپدید می‌شوند، دیگر وجود ندارند.

و آن نباتی است که آن را لبلاب گویند، چون بر درختی بپیچد آن را خشک کند، همین حالت عشق است بر هر دلی که طاری شود صاحبش را خشک و زرد کند.

خون می‌خورم این چه مهربانیست
جان می‌کنم این چه زندگانیست.

از خود بیگانگی.

پروانهٔ مسین
پرواز کرد
چرخید، چرخید
پرپر زنان چکید؛ کف جوی پر لُجن.

کسی نمی‌خواهد باور کند که باغچه دارد می‌میرد.

آن روز‌هم که دست‌های تو ویران شدند، باد می‌آمد.

و گمان می‌کردم
از افسون دروغ‌هایت
نجات یافته‌ام
تا اینکه عصای جادویی دیدارت
چون پتکی بر سرم
فرود آمد
و دانستم که از
چاه و طوفان‌ات
از سوختن و دیوانگی‌ات
از حلاوت سروده‌های دروغین‌ات
مرا نجاتی نیست
پس ای شاعر دورغ‌های زیبا
اراده کن
تا مرا در آب‌های زلال و غبارآلوده‌ات
هزاران سال نوری فرو ببری
شاید دوباره زاده شوم
زایشی واقعی
میان دروغ‌های روشنی
به نام عشق تو.

-غاده اسمان

شاید برای تو چیز مهمی نبود، اما قلبِ من بود.
- محمود درویش