شاهکار
Annamorphyn

معتقدم باید مرگ خودم را، و چاره‌ناپذیربودنش را، درآغوش بکشم، و قبلش هم مرگ نزدیکانم را. این یک سوژۀ ازلی است، از سرآغاز هنر. ولی پذیرفتنش همیشه سخت است. دین‌ستیز بودنم به این خاطر است: تقریباً همۀ ادیان، زندگیِ پس از مرگ را تأیید می‌کنند؛ اعتقاد جذابی که ما را از پذیرش فانی‌بودنمان معاف می‌کند. من می‌گویم: نه، این حقیقتْ تلخ است ولی حقیقت دیگری وجود ندارد. یگانه حقیقت این است که آدم جنازۀ خودش را درآغوش بکشد.

-دیوید کراننبرگ