سینمای توتولوژیک مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه است که در پارادایم سینمای ساختاری، ساخته می‌شود - جنبش اواخر دهه 1960 که بر بررسی عوامل مادی یک فیلم متمرکز بود. نگاه کردن به یک فیلم به عنوان یک رسانه، Ewa Patrum بر مفهوم خودکارسازی پیام فیلم و ساختار زبان آن متمرکز است. نویسنده ادعا می کند: «این با زیبایی شناسی سروکار ندارد». این یک نوع جدید از رویه فلسفی است که در حوزه ای عمل می کند که در آن رابطه بین تصویر فیلم و فیلمبرداری تمام علاقه به خود فیلم را پوشش می دهد. در عمل هنری، چنین ایده‌هایی می‌توانند، برای مثال، شکلی از تجزیه و تحلیل چگونگی عبور نوار فیلم از طریق پروژکتور داشته باشند، مانند
10 Metres of Film Tape
اثری که خودنمایی می‌کند فیلم اِوا است که راه‌های مختلف ارتباط هنری را بررسی می‌کند و بیان می‌کند که، انتقال غیرمستقیم ایده‌ها ممکن نیست. اوا پاتروم با پوشاندن دهان، چشم‌ها و گوش‌هایش (به این معناست که ایده‌ای در یک هنرمند قابل انتقال نیست) عقیده‌ای را بیان می‌کند که نشان دادن بیگانگی نویسنده‌ای است که با خلق هنرِ معنا، نمی‌تواند به طور کامل ایده عمدی را بیان کند.
- لوکاس روندودا
-Annamorphin

در دنیایی که روح فردی را قبول ندارند، عشق انتخاب شده، عشقی که دو موجود آزاد را به هم می‌رساند و آن‌ها را از گله جدا می‌کند خود جنایتی عظیم است، که باید به اشد مجازات جزا ببیند.

میرا|کریستوفر فرانک

همواره زمانی فرا می‌رسد که باید میان تماشاگر بودن و عمل کردن، یکی را انتخاب کرد. این معیارِ انسان بودن است.

آلبر کامو|افسانه سیزیف