"می‌دونم یه روز می‌ذاری می‌ری و باد چشم‌های تو رو با خودش می‌بره، ولی امروز واسه من باش انگار آخرین روزه."

من گمان می‌کنم آنجلوپولوس در فیلم می‌خواهد بگوید سرانجام سرپناهی جز هنر برای آزادی، انسان، کودک، هویت و زندگی وجود ندارد. آن‌هم سرپناهی که با همه اهمیت و ارزشمندی‌اش، باز اگر نتواند کودک را و حقیقت را نجات دهد، می‌توان و باید آن را ناتمام رها کرد.
Eternity and a Day, 1998
Dir. Theodore Angelopoulos

-Annamorphyn

در ادامه ویدیوی بالا، به این شاهکار هم گوش بدید.

-Annamorphin

"The Evening Wind" by Edward Hooper, 1921.

تو مثل آخرین تیوب نجات جلویم ظاهر شدی، آخرین حلقه که میان یک زندگی خالی پرت شده است و من با تمام توان به آن چنگ زده‌ام با چشمانی که به اختیار بسته‌ام به هر آنچه این امید آخرین را خراب کند.

آلبر کامو|خطاب به عشق

•Post-rock
-Annamorphyn

سینمای توتولوژیک مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه است که در پارادایم سینمای ساختاری، ساخته می‌شود - جنبش اواخر دهه 1960 که بر بررسی عوامل مادی یک فیلم متمرکز بود. نگاه کردن به یک فیلم به عنوان یک رسانه، Ewa Patrum بر مفهوم خودکارسازی پیام فیلم و ساختار زبان آن متمرکز است. نویسنده ادعا می کند: «این با زیبایی شناسی سروکار ندارد». این یک نوع جدید از رویه فلسفی است که در حوزه ای عمل می کند که در آن رابطه بین تصویر فیلم و فیلمبرداری تمام علاقه به خود فیلم را پوشش می دهد. در عمل هنری، چنین ایده‌هایی می‌توانند، برای مثال، شکلی از تجزیه و تحلیل چگونگی عبور نوار فیلم از طریق پروژکتور داشته باشند، مانند
10 Metres of Film Tape
اثری که خودنمایی می‌کند فیلم اِوا است که راه‌های مختلف ارتباط هنری را بررسی می‌کند و بیان می‌کند که، انتقال غیرمستقیم ایده‌ها ممکن نیست. اوا پاتروم با پوشاندن دهان، چشم‌ها و گوش‌هایش (به این معناست که ایده‌ای در یک هنرمند قابل انتقال نیست) عقیده‌ای را بیان می‌کند که نشان دادن بیگانگی نویسنده‌ای است که با خلق هنرِ معنا، نمی‌تواند به طور کامل ایده عمدی را بیان کند.
- لوکاس روندودا
-Annamorphin