عزیزم، تصادف تماس با تو، آشنا شدن به وجود تو آنقدر برایم زیاد بود که کسی نمی‎تواند بفهمد.
من توانستم تو را ببینم. تو را تماشا کنم. تو آن‌قدر عجیب و پر و زیاد و غیرعادی و نامعلوم و ساده و طبیعی هستی که محال است کسی این همه اخلاق تو را ببیند و باز هم بتواند تو را تحمل کند. که شجاعت تحمل تو را داشته باشد. ترسی که از تو داشتم، عشقی که به هر کلمه و هر حرکت تو داشتم، احترامی که برای تو قائل بودم، این‎ها را هرگز نمی‎توان تعریف کرد.
من می‎خواستم، فقط مثل یک حیوان، چند سالی سرم را روی زانوی تو بگذارم، و لذت ببرم که سرم روی زانوی توست.

بهمن فرسی|شب یک شب دو

•Depressive Black Metal
Annamorphyn

چیزی رنج‌آور که نمی‌توان عزیزش داشت. که ندیده نمی‌توانش گرفت. زخمی اگر بر قلب بنشیند؛ تو نه می‌توانی زخم را از قلبت وا بکنی، و نه می‌توانی قلبت را دور بیندازی. زخم تکه‌ای از قلب توست. زخم اگر نباشد، قلب هم نیست. زخم اگر نخواهی باشد، قلبت را باید بتوانی دور بیندازی. قلبت را چگونه دور می‌اندازی؟ زخم و قلبت یکی هستند.

جای خالی سلوچ|محمود دولت آبادی

"می‌دونم یه روز می‌ذاری می‌ری و باد چشم‌های تو رو با خودش می‌بره، ولی امروز واسه من باش انگار آخرین روزه."

من گمان می‌کنم آنجلوپولوس در فیلم می‌خواهد بگوید سرانجام سرپناهی جز هنر برای آزادی، انسان، کودک، هویت و زندگی وجود ندارد. آن‌هم سرپناهی که با همه اهمیت و ارزشمندی‌اش، باز اگر نتواند کودک را و حقیقت را نجات دهد، می‌توان و باید آن را ناتمام رها کرد.
Eternity and a Day, 1998
Dir. Theodore Angelopoulos

-Annamorphyn

در ادامه ویدیوی بالا، به این شاهکار هم گوش بدید.

-Annamorphin