آه الهۀ بی‌نوای من!
در این بامداد تو را چه شده؟
چشم‌های گودافتاده‌ات را
رویاهای شبانه تسخیر کرده‌اند
و من دیوانگی و هراس را می‌بینم
که سرد و صامت
پیاپی در سیمایت باز می‌تابند
آیا دیوهای سبز و شیطان‌های سرخ
از جام‌های خود جرعه‌های وحشت و عشق برایت ریخته‌اند؟
آیا کابوس با مشت سرکش و کوبنده‌اش
تو را به عمق مینتورنای پرتاب کرده‌است؟
کاش سینه‌ات، آکنده از عطر سلامت
وعده‌گاه فکرهای پرتوان باشد
و خون مسیحی‌ات با موج‌های موزون جاری شود
-شارل بودلر
Betty Blue, 1986
Dir. Jean-Jacques Beineix

اشک‌های شور
-Annamorphyn

نه می شود برای همه مردم دنیا آرزوی مرگ کرد و نه برای بهره بردن از آزادی وصف ناپذیر، جز خالی شدن دنیا از مردمانش راه دیگری یافت.

سقوط|آلبر کامو

تو عاشقانه ترین نام
و جاودانه‌ترین یادی
تو از تبار بهاری تو باز می‌گردی
تو آن یگانه‌ترین رازی، ای یگانه‌ترین
تو جاودانه‌ترینی
برای آنکه نمی‌داند
برای آنکه نمی‌خواهد
برای آنکه نمی‌داند و نمی‌خواهد
تو بی‌نشانه‌ترین باش
ای یگانه‌ترین
@anamorphyn

عزیزم، تصادف تماس با تو، آشنا شدن به وجود تو آنقدر برایم زیاد بود که کسی نمی‎تواند بفهمد.
من توانستم تو را ببینم. تو را تماشا کنم. تو آن‌قدر عجیب و پر و زیاد و غیرعادی و نامعلوم و ساده و طبیعی هستی که محال است کسی این همه اخلاق تو را ببیند و باز هم بتواند تو را تحمل کند. که شجاعت تحمل تو را داشته باشد. ترسی که از تو داشتم، عشقی که به هر کلمه و هر حرکت تو داشتم، احترامی که برای تو قائل بودم، این‎ها را هرگز نمی‎توان تعریف کرد.
من می‎خواستم، فقط مثل یک حیوان، چند سالی سرم را روی زانوی تو بگذارم، و لذت ببرم که سرم روی زانوی توست.

بهمن فرسی|شب یک شب دو