اشک‌های شور؛
Annamorphyn

‏«سیاوش:
‏در آبِ روان می‌بینم؛ در خواب‌هایم و میان دو انگشت خودم. ما سَرو می‌کاریم و مرگ می‌درویم. ما همه جوان می‌میریم...»

بهرام بیضایی|سیاوش‌خوانی

"Dance with Cigarette" by René Groebli, 1953.

سایه من خیلی پررنگ‌تر و دقیق‌تر از جسم حقیقی من به دیوار افتاده بود، سایه‌ام حقیقی‌تر از وجودم شده بود. گویا پیرمرد خنزر پنزری، مرد قصاب، ننجون و زن لکاته‌ام همه سایه‌های من بوده‌اند، سایه‌هائیکه من میان آن‌ها محبوس بوده‌ام. در این‌وقت شبیه یک جغد شده بودم، ولی ناله‌های من در گلویم گیر کرده بود و به شکل لکه‌های خون آن‌ها را تف می‌کردم. شاید جغد هم مرضی دارد که مثل من فکر میکند. سایه‌ام بدیوار درست شبیه جغد شده بود و با حالت خمیده نوشته‌های مرا به‌ دقت می‌خواند. حتما او خوب می‌فهمید، فقط او می‌توانست بفهمد. از گوشه چشمم که به سایه خودم نگاه می‌کردم می‌ترسیدم.

بوف کور|صادق هدایت

«لیو عزیزم، همه‌جا هستی؛ در نوری که به پنجره می‌تابد، داخل اتاق، تخت و صندلی. دیدارت در آنسوی دیوار شیشه‌ای که مثل جهنم دردناک است. دلم برایت چنان تنگ شده که گویی دیگر هیچ پوستی به تنم نیست. برای به آغوش کشیدنت و غرق شدن در زنانگی و لطافتت. کمی به خود جهنم می‌ماند...
تقریبا عاشقانه است.»
- از نامه‌های برگمان به اولمان