<<سال اول گریه می‌کردم و آرزوی نور داشتم
سال بعد کارم التماس بود.
سال دیگر میگفتم کاش فقط یک‌بار دیگر ببینم‌شان. پدر و مادرم و تو را
سال بعد از آن جای همه را انتظار گرفت>>

الحرية ممارسة يومية.
آزادی یک تمرین روزمره‌ است.

<<من چیزای زیادی می‌بینم، تنها چیزی که اونا میخواستن نور بود. اونا نور کمی داشتن. اونا کمی عصبی بودن. من صدای قدم‌هاشون رو می‌شنوم، صداشون رو می‌شنوم که درباره‌ی چیزهای ساده صحبت می‌کنن. مثل چیزهایی که تو روزنامه‌ها می‌خونی، مثل چیزهایی که غروب توی خونه میگی. اونا با تو چیکار میکنن؟ مردها و زن‌ها، تو به زودی سنگ‌ها رو می‌شکنی، ظاهرت شکسته، قلبم بخاطر تو می‌تپه. چیزها همون هستن که هستن. هر چندوقت یه بار زمین می‌لرزه، بداقبالی همیشه هست، بسیار عمیق. تو آسمون آبی رو باورکن، این احساسیه که به خوبی اون رو می‌شناسم. من هنوز به زمان‌هایی معتقدم. من هنوز معتقدم باید بگم اما به گوش‌هام اعتماد ندارم. اوه بله، بسیار به تو شبیهه، من شبیه تو هستم. مثل تو، مثل ماسه. مثل خونی که برای همیشه می‌ریزه. مثل انگشتی که همیشه زخمیه. آره، من یه انسان دیگه هستم>>

شاهکاری دیگر از بند ایرانیِ "کلاغ‌ها در باران"
t.me/anamorphyn