Bonnie and Clyde, 1967.
dir. Arthur Penn

دکتر‌های مرموز، دکتر‌های معقول، دکتر‌های عجیب و غریب، دکتر‌هایی که فکر می‌کنی اگه مدرک و دلیل بهشون نشون ندی می‌شی جزء مریض‌های لعنتی‌شون، دکتر‌هایی که سوالای یک‌جور می‌پرسن. کلمه‌ها رو توی دهنم می‌چپونن، درمان‌های شیمیایی برای دلتنگی‌های ذاتی تجویز می‌کنن و قیافه‌های موجه به خودشون می‌گیرن تا اون لحظه‌ای که من بخوام برای تو ضجه بزنم، برای تو، تنها پزشکی که تا الآن داوطلبانه لمس کرده من‌و‌، که توی چشم‌های من نگاه کرده، که به طنز تلخم با صدایی که انگار از ته‌ِ یک قبرِ تازه کنده شده بیرون می‌اومده خندیده، که وقتی سرم رو از ته تراشیدم من‌و دست‌انداخته، که بهم دروغ گفته. بهم گفته از دیدنِ من خوشحاله. من بهت اعتماد کردم، عاشقت شدم، و این تقصیر تو نیست که داری آزار می‌دی من‌‌و. فقط این دروغ‌های شرم‌آور تواَن‌ که به لباس مبدلِ تجویز‌های پزشکی دراومدن‌و‌ دارن من‌‌و داغون می‌کنن.

حقیقت تو، دروغ‌های تو، و نه من.
- سارا کین | سایکوسیس ۴:۴۸

Dan Graham, Public Space/ Two Audiences.