‏دیگه نمی‌تونم بگم ایشالا از شنبه یا ایشالا از اول ماه،شرایط واقعا کیریه؛ایشالا از زندگیِ بعدی…

همه چیز بهم ریخته است؛ اتاقم،اعصابم،زندگیم،ذهنم.

متاسفانه بیش از اندازه به جزئیات بی‌اهمیت، اهمیت می‌دم.

من ترجیح میدم تاریکیاشو داشته باشم نه اون نوری که به بقیه هم میتابه.

عشق چیزی نیست جز دوتا ادم معمولی که دست از جنگیدن برای هم برنمیدارن.

اون قسمت از وجودم که سعی میکرد بهم روحیه بده هم خسته شده.

رفتارِ قشنگ خیلی بهتر از حرفای قشنگه

احساس میکنم مدتی است که با چیزی بیشتر از توانم درگیر بوده‌ام.

رابطه ی سالمو باید ساخت پیدا کردنی نیست.

واسه من تایپش نکن، ثابتش کن.

ثبات ، احترام ، وفاداری ، جز اینا چیزی به چشمم نمیاد ،زیاد دیدم.

من ادم شکاکی نیستم ،مشکلم اینه که هیچوقت شک هام اشتباه در نیومده.

دایره ارتباطیم یجوری شده که فقط من و غم موندیم.

علاوه بر اینترنت،روانمم دچار اختلال شده.