که خار میماند تیز میکند تشنه میشود

که ما عزیز من
دیگر هیچ شباهتی با انسان‌های کمتر غمگین ماه گذشته نداریم.

دلُم تنگ.

من درحال جستن سعادت درغم.

چطوری؟

هممممم

چی بگم شروین جان

متاسفانه با اینکه من ایرانم ولی میرانم

ادامه مذاکرات بمونه برای بعداز جنگ

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

عزیزکم؛
خواستم برای تو پارچه‌ای باشم حریر؛ بنوازم تنت
چراغی شوم نور بتابم بر چشمانت
آبی باشم رنگ بزنم زندگی دهم رخسارت را؛
دیر گویی اما
احتمالا راست میگویند
«بازمانده‌ام»
تسلیت میگویند انگار که رودی گذرا باشد
پاره‌ای چوب شناور کنم
رَوم باز کنم بشویم داغ جهان را
جون جوشیده‌ی جوان را
اما باز، ماندم
احتمالا راست میگویند
«بازمانده‌ام»
من حتی از غم دوری تو نیز بازماندم
از دفتر خطی‌ای که اسمت را صفحه‌ی اول آن نوشتی و صفحه‌های بعدی آنرا بلند بلند خواندی گویی ساعات پایانی کیهان باشد..
من بازماندم عزیزم
و جای حریر کفن شدم پوشیدم تنت
جای آب سرد شدند قلبها و حفره‌های خالی تو در تو و
دست آخر شمعی شدم
سوختم
خاکسترها میخرامند و زمزمه میکنند
«چه بر ما گذشت؟…»