این روزها بیشتر راه میروم، کمتر فکر میکنم و میپندارم که با چکش زدن به اتصالات قدیمی‌ای که دارم میتوانم زنده بمانم؛

بگو ببینم عزیز من؛
نکند تو هم وحشت‌زده‌ای از اینکه زنده ماندنت بلایی باشد عار شود خراب کند تمام آنچه با شکبیایی بر سر زندگی‌ات آویختی؟

بگو
بگو تو نیز بی‌محابا از خنج‌کشیدن‌های بی‌خود و بی‌جهت بر تمامی احتمالات ادامه‌‌دادن و پیشی‌گرفتن‌های بیش از اندازه خسته‌ای؛

بگو تا احتمالا بدانم که برای زمزمه‌ این تزویر، آمیخته‌ای از تمام راه‌های نرفته و حسرت‌های رنج نشده را باید بر دوش آماس‌های ورقلمبیده‌ی ذهن پریشانم بگذارم؛ تا احتمالا بدانم که بر تن خون‌خیز این خاک زخمی جز ماتم و مویه، جز نیستی مرهم و منجی نیست.

که خار میماند تیز میکند تشنه میشود

که ما عزیز من
دیگر هیچ شباهتی با انسان‌های کمتر غمگین ماه گذشته نداریم.

دلُم تنگ.

من درحال جستن سعادت درغم.

چطوری؟

هممممم

چی بگم شروین جان