برایم بنویس که حالا از خاکستر پخش شده‌ی عمرت بلند شده‌ای و برای خودت و ما کسی شده‌ای
بنویس که هنوز هم خنده‌هایت همه را زنده می‌کند، هنوز هم می‌خندی و به اندازه زیبایی خنده‌هات، جسورانه اشک می‌ریزی، هنوز گریه‌هایت ضعف معنی نمی‌شوند و عین شجاعت‌اند
راستش اینجا کسی حالش خوب نیست، دست خنده‌ها گردن شادی نیست و اشک‌ها خود خستگی و غصه‌اند
ولی تو برایم بگو که هنوز در این خرابه که پایان هم ندارد تو شروعی داری
هنوز روز زیبایی هست که به بهانه‌‌ش دیدارمان را به تعویق بیندازیم

آه…

از طرف یه کسی که نمیشناختم زنگ زدم به کسی که نمیشناختم
که فقط بهش بگم مراقب خودت باش و نرو سرکار

این روزها بیشتر راه میروم، کمتر فکر میکنم و میپندارم که با چکش زدن به اتصالات قدیمی‌ای که دارم میتوانم زنده بمانم؛

بگو ببینم عزیز من؛
نکند تو هم وحشت‌زده‌ای از اینکه زنده ماندنت بلایی باشد عار شود خراب کند تمام آنچه با شکبیایی بر سر زندگی‌ات آویختی؟

بگو
بگو تو نیز بی‌محابا از خنج‌کشیدن‌های بی‌خود و بی‌جهت بر تمامی احتمالات ادامه‌‌دادن و پیشی‌گرفتن‌های بیش از اندازه خسته‌ای؛

بگو تا احتمالا بدانم که برای زمزمه‌ این تزویر، آمیخته‌ای از تمام راه‌های نرفته و حسرت‌های رنج نشده را باید بر دوش آماس‌های ورقلمبیده‌ی ذهن پریشانم بگذارم؛ تا احتمالا بدانم که بر تن خون‌خیز این خاک زخمی جز ماتم و مویه، جز نیستی مرهم و منجی نیست.

که خار میماند تیز میکند تشنه میشود

که ما عزیز من
دیگر هیچ شباهتی با انسان‌های کمتر غمگین ماه گذشته نداریم.

دلُم تنگ.