‏تهران شبیه رمانهای چارلز دیکنز شده. کثیف و بدبو٫ خفه‌کننده و پر از آدمای رذل

@TweetFrsi | Proxy

خوب بودن اولین قهوه روزم ارتباط مستقیم داره با مود کل اون روز

به « هرگز » ت که سوالی شد و نوشت:کدام ؟
به دست های تو در آخرین تشنج هام
به گریه کردن یک مرد آن ورِ گوشی
به شعر خواندن تا صبح بی هم آغوشی
به بوسه های تو در خواب احتمالی من
به فیلم های ندیده به مبلِ خالی من
به لذت رویایت که بر تنِ کفی ام
به خستگی تو از حرف های فلسفی ام
به گریه در وسط شعرهایی از سعدی
به چای خوردن تو پیش آدم بعدی

-آخی پس خیلی با احساسی!
+دیگه نه.

عامو اینجا شیرازه کاکو، شیراز، شیــــراز
شیراز میخوابه!

که سزاوار تو این منزل ویران نبود

یک چیزی که از پروژه های فشن دوست دارم و جر میخورم باهاش
غیبت های توی میکاپ رومه:)))))
قشنگ با هر تیمی که میری یه عده دارم پشت سر یه عده دیگه حرف میزنن:)
که پیش اوناهم بری دارن پشت اینا حرف میزنم😂

این کله کیری رو الان کجا بذارم؟

هنوز اون شاخه گل ها تو اتاقن

منم یادت میفتم اتفاقا

بعضی اوقات نمیدونم چجوری بگم فیزیکال تاچ با من نداشته باشید.

تو عادت کن به همین

آره واقعا.

راستی دوستت دارم ؛
و از ابتدا می‌دانم
این بازی را خواهم باخت ...

می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش بخدا می‌برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش
می‌برم، تا که در آن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکه عشق زینهمه خواهش بیجا و تباه
می‌برم تا ز تو دورش سازم ز تو، ای جلوه امید محال می‌برم زنده بگورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک آه، بگذار که بگریزم من از تو، ای چشمه جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من
بخدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله آه شدم، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست می‌روم، خنده بلب، خونین دل می‌روم، از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل

✒️:فروغ فرخ‌زاد