٫٫

می‌روم بِخوابم، خُرد و خسته‌ام؛ تو را بیش‌تر در آغوش می‌گیرم دوستِ عزیز. تو هم بیش از پیش دوستم بِدار، چون غمگین‌ام.

تو تاریکی نمی‌بینی من نشونت می‌دم
بیا دنبالم باز اسما رو یادت می‌دم
که این بعضی وقتا رو شونه‌های توعه
که بعضی وقتا می‌افته رو شونه‌های من

زمان می‌گیره یکی یکی قهرماناتو
زمان داره بهت می‌گه شبیه خودت شو

تن من، جسم تو یکی نبودن، اما یه جور.

طناز تا یک دور گریه منو درنیاره خیالش راحت نمیشه

وای

داشتم اون متنی که گوگوش یه جا میخونشو با خودم میخوندم

بی تو نه امور این جهان لنگ شده
نه بین زمین و آسمان جنگ شده
نه کوه شده آب و نه دریا شده خشک
اما دل من برای تو تنگ شده

یهو دیدم به به
حمیرا یه آهنگ داره که چه جالبه!

وقتی که تو رفتی خورشید نمرده
دریا و بیابان خدا دست نخورده
وقتی که تو رفتی قلبی نشکسته
اشکم نشده سیل و مرا سیل نبرده
وقتی که تو رفتی وقتی که تو رفتی
انگار که هرگز تو را دیده ندیده
انگار که تشنه به دریا نرسیده
انگار که شمعی در جمع نبوده
پروانه پرش را به آتش نکشیده
وقتی که تو رفتی وقتی که تو رفتی
انگار که عشقی به دل نطفه نبسته
انگار که مستیم و سبوحی نشکسته
انگار که عمری بر باد نرفته
بیمار به امید طبیبی ننشسته
وقتی که تو رفتی چشم من خسته
بیخواب نمانده بیخواب نمانده
وقتی که تو رفتی در سینه دل من
بی تاب نمانده بی تاب نمانده

من ساعت شیش صبح:

-حالا بعد بهت زنگ میزنم.
+زنگم نزدی کرمتُ شکر