دست خودم نیست سهیل

چقدر خوشم میاد وسط بحث یکی اسممو صدا میکنه.

من وسط یه بحث جدی:

هروقت دلت میگیره میسوزم
هروقت دلت میسوزه میمیرم

هروقت زنگ می‌زنم به سهیل می‌خوام یچیز کوتاه بگم ولی بعدش از هم‌صحبتی باهاش لذت می‌برم

از دختره تو ایرانشهر
تا رنگ کابینتای خونه جدید

دیانا برای من خیلی ارزشمنده.
خیلی زیاد.

تو به پروپرانول نیاز نداری
تو به بغل نیاز داری

من دو روزه فهمیدم آیس آمریکانو چقدررر خوشمزست.

همه اینارو از چشم سهیل میبینم

همتون یک روز به این باور میرسید.

شب را ناچار بودم روی قله صبح کنم. برف همه جا را پوشانده بود در آن سرما و تاریکی به هر زحمتی بود مقداری شاخه جمع کردم. وسط شکاف دو تخته‌ سنگ آتشی بر پا کردم. شعله بالا که گرفت، دیدم ماری چنبره زده است مقابلم. نمیخواستم بمیرم بی‌آنکه تو را ببینم. گفتم نه کم از نی‌ام. خواندم. نیشش را درکشید، خواندم. پلک هایش سنگین شد.
دَمِ من در مار گرفت در تو نمیگیرد!

It's fuckin 8 in the mornin koskesh!!!!!

من درحال بیان کردن اورثیک هام به مینو

وای واقعا نمیدونم چرا همه جمله هام با وای شروع میشه….

ادایی بودن انسان ها داره اذیتم میکنه.
خیلی زیاد.

توروخدا کمتر ادایی باشید
لطفا

دارید عصبانیم میکنید