وای این چی بود من دیدم یهو

ازون حرفا که میترسی
ازون حرفا باید زد…

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره ی ما بود دل آرام جهان شد
در اول آسایش مان سقف فرو ریخت
هنگام ثمر دادنمان بود خزان شد
زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد
آنگاه همان زخم همان کوره ی کوچک
شد قله ی یک آه مسیر فوران شد
با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد
ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم
یعقوب پسر دید زلیخا که جوان شد
یک حافظه کهنه، دو سه تا عطر، گل سر
رفت و همه ی دلخوشی ام یک چمدان شد
با هر که نوشتیم چه ها کرد، به ما گفت
مصداق همان وای به حال دگران شد

🖋:حامد عسکری

دلتنگی پیراهن نیست که عوضش کنی و حالت خوب شود.
دلتنگی گاهی پوستِ تنِ آدمی‌ست...

#معصومه‌صابر

📖@whitecloudl

نه اینکه درد نگیرد و چیزی حس نکنم
نه
فقط جیغم در نمی‌آید

تورووو میشناسسممم ای سر در گریبونن

غریبگی نکن با هق هق مننن

تن شکستتو بسپار به دست

نوازش های دست عااشق من

:))))