روز گذشته/کافه جز/دونفری/اجرا زنده.

انگشتت یه جوری نگیر که انگار تازه عقد کردی

میگن ادمایی که یه ارتیست دوستشون داره هیچوقت پیر نمیشن
چه حسی داره جوون بودن

با من مثل بقیه رفتار نکن آشغال

خوش باوری‌هایم مرا تا مرز ناکامی کشیدند
دلبستگی هایم مرا تا بی سر انجامی کشیدند
دیگر ندارد ناله سازی اثر
در من نمانده شوق پروازی دیگر
آتش زده برآشیانم روزی‌که‌بودم همچون کبوتر رام تو
بار دیگرمشکل نشیند این‌مرغ‌وحشی دلم بر بام‌تو
نفرین به تو گر بار دیگر از عاشقی گویی سخن
نفرین به من گر بار دیگر از دل به تو گویم سخن

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی بهم تازیم و بنیادش براندازیم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم
چو در دستست رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
یکی از عقل می‌لافد یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری هارا به پیش داور اندازیم
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
از پای خمت روزی بحوض کوثر اندازیم
سخن‌دانیّ و خوش‌خوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را بملکی دیگر اندازیم

نزدیکی
چون لب هایم به هم
دوری
چون بوسه ای که هرگز نمیرسد

جدیدا یه سری فکر اتفاقی به سرم میزنه
بعد یه مدت کوتاه اتفاق میفته...
که خب داره ترسناک میشه

چرا؟!تو که لالایی بلدی چرا نمیای بریم شنا کنیم؟!

واقعا

کصخلم.

نه بابا گریه چیه

وا.

آره
داره میگذره عام
تیک تیکش

Last time:)

زندگی نیست که، جندگیه!

ای خداوند یکی یار جفاکارش ده

دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد

غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

چند روزی جهت تجربه بیمارش کن

با طبیبی دغلی پیشه سر و کارش ده

ببرش سوی بیابان و کن او را تشنه

یک سقایی حجری سینه سبکسارش ده

گمرهش کن که ره راست نداند سوی شهر

پس قلاوز کژ بیهده رفتارش ده

عالم از سرکشی آن مه سرگشته شدند

مدتی گردش این گنبد دوارش ده

کو صیادی که همی‌کرد دل ما را پار

زو ببر سنگ دلی و دل پیرارش ده

منکر پار شده‌ست او که مرا یاد نماند

ببر انکار از او و دم اقرارش ده

گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتی

که فلانی چو بیاید بر ما بارش ده

گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد

رو بجو همچو خودی ابله و آچارش ده

بس کن ای ساقی و کس را چو رهی مست مکن

ور کنی مست بدین حد ره هموارش ده

✒:مولانا