نمی‌دانم کجا خوانده بودم که"عشق یعنی غمی عمیق اما بسیار عزیز" راستش را بخواهید من هیچ وقت غم عزیز کسی نبودم
چطور بگویم انگار نبودنم دردی را به گرده کسی تحمیل نمی‌کند و غم نبودنم مرد افکن نبود زورش...
از طرفی شادی هم نبودم که حضورم قند آب کند در دل کسی،که دلخوشی بشوم میان سختی های روزگار
من نه غم بودم و نه شادی
برای صرف وجود من فعل بود کافی است
حتی نبودم هم آنقدر به چشم نمی آید که بخواهد صرف شود.
اما شما غم عزیز کسی بوده اید؟
-بداهه!

کسی که دلم را
کشیده خدایا به آتش غم
نگفته که با او به‌غیر محبت چه کرده دلم..

نشد یک لحظه از یادت جدا دل…
زهی دل... آفرین دل… مرحبا دل…
ز دستش یک دم آسایش ندارم
نمی دانم چه باید کرد با دل…
هزاران بار منعش کردم از عشق
مگر برگشت از راه خطا دل...
به چشمانت مرا دل مبتلا کرد
فلاکت دل... مصیبت دل... بلا دل...
از این دل؛ دادِ من بستان خدایا
ز دستش تا به کی گویم؛ خدا دل؟

حالم خوبه‌عا
ولی نمیدونم چرا یهو چشام پر اشک میشه

من واقعا واسه این همه بگایی زیادی گوگولی ام

کاش خاتون دوست دخترم بود.

انقدر خوش گذشت که…هیچی، ادامه نداره.
خیلی خوش گذشت.

دلقکانه و لوده
لمپن و مفت خور
شورِ مسخره بودن درآمد؛
و تو فراموشم نمی شوی.