بالاخره یک روز یاد میگیری که با رفتن ها کنار بیایی...
بنظر من وقتی عاشق کسی هستی باید انقدر با او بروی و بیایی که بهت ثابت شود آن آدم برای تو ساخته نشده است...
انقدر بروی و بیایی که بهت ثابت شود و به این باور برسی که آن آدم هیچوقت مثل تصویری که تو ، در تصوراتت از او ساخته ای نیست...
بالاخره از چشمانت سقوط میکند و می افتد و
تو یاد میگیری با نبودن هایش کنار بیایی...
یاد میگیری افسارِ دلت را دستت بگیری و با عقلت جلو بروی و تصمیم بگیری...
انقدر روی احساساتت کنترل پیدا میکنی
و تا زمانی که فردِ مورد نظرت را پیدا نکرده ای دل به هیچ احدی نبندی...!
بالاخره روزی می آید که یاد میگیری خودت را دوست داشته باشی و با قدرت و شهامت مرز‌های خودت را به دیگران نشان دهی...!

✒:المیرا دهنوی

ببار چشم من ببین چه سیرم ازت
ببین چه روزی ازم سیاه کردی فقط

کاش یه اتاق، یه خونه بیست متری داشتم مرکز شهر و تبدیلش می کردم به یه استودیو.
چارتا کتاب میذاشتم توش و یه صندلی دو تا فنجون..
جوری که یه وقتایی که حال چیزیو نداشتم برم اونجا چیل کنم، جوری که بشه بهش گفت « اتاقی از آن خود» :)

فکر میکردم حالم بهتر شده

نگو اشتباه میکردم

To those who can hear me, I say

اگه احساس کردی به جایی تعلق نداری
باید خیلی زود اونجارو ترک کنی!
مهم نیست اونجا خونه باشه
شهر باشه
کشور باشه
یا قلب یک نفر...

Now

Is

Better

خیلی زیاااد دلم واسه گوشیم تنگ شد