صب با صدای سهیل بیدار میشدم شب با سهیل میخوابیدم

ما زندگیمون تو هم پیج خورده بود.

جنده بازی ایران اومدن من بود ک اینجوری شد.

ولی هنوزم دیر نیست.

نه؟

:)))عایییی

معلومه که نه.

همین

کاش بد نشود آخر این قصه ی بد.

دوست پسرم باید بازیگر تئاتر باشه.
وگرنه راه نداره.

اینکه ما را پس میزنند و باز هم دوستشان داریم؛

اینکه جوابِ پیاممان را یکی در میان میدهند

و ما هر لحظه به بهانهء دلتنگی پیام میدهیم؛

اینکه سرد بودنشان را با گرمی جواب میدهیم؛

اینکه خیلی وقت است که رفته اند

و ما باز خودمان را به در و دیوار میزنیم که بمانند

یعنی برای دوست داشته شدنمان "باج" میدهیم...!

از ما که گذشت

اما بیایید به نسل بعدمان یاد دهیم

برای یک دوست داشته شدنِ موقت باج ندهند

حتی اگر به قیمت جان کندشان باشد...

✒️:مریم علیزاده.

بد؟
نه بابا من که نه.

مازوخیسم در رفتارش به طور فاحش هویداست

امروز یه کم منطقی تر از روزای قبل هستم.

امروز خاتون یه جا بهم گفت
تو حتی نمیتونی بری بهش بگی تو به من این حرفارو زدی
چون برمیگرده بهت میگه زده باشم
تو که داشتی میدیدی رفتارم یه چیز دیگه ای رو نشون میداد!

آنه..
تکرار غریبانه روزهایت چگونه ‌گذشت...؟

تا پارکینگ خونه محسن بری ماشینشو ببینی خودشو نبینی
نه داداش فشار چیه من خوبم.

بالاخره یک روز یاد میگیری که با رفتن ها کنار بیایی...
بنظر من وقتی عاشق کسی هستی باید انقدر با او بروی و بیایی که بهت ثابت شود آن آدم برای تو ساخته نشده است...
انقدر بروی و بیایی که بهت ثابت شود و به این باور برسی که آن آدم هیچوقت مثل تصویری که تو ، در تصوراتت از او ساخته ای نیست...
بالاخره از چشمانت سقوط میکند و می افتد و
تو یاد میگیری با نبودن هایش کنار بیایی...
یاد میگیری افسارِ دلت را دستت بگیری و با عقلت جلو بروی و تصمیم بگیری...
انقدر روی احساساتت کنترل پیدا میکنی
و تا زمانی که فردِ مورد نظرت را پیدا نکرده ای دل به هیچ احدی نبندی...!
بالاخره روزی می آید که یاد میگیری خودت را دوست داشته باشی و با قدرت و شهامت مرز‌های خودت را به دیگران نشان دهی...!

✒:المیرا دهنوی