We are all on the same page

سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

آتشی بود در این خانه، که کاشانه بسوخت

تنم از واسطهٔ دوری دلبر بگداخت

جانم از آتشِ مهرِ رخِ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم، دل شمع

دوش بر من ز سر مِهر، چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است، که دلسوز من است

چون من از خویش برفتم، دل بیگانه بسوخت

خرقهٔ زهدِ مرا، آب خرابات ببرد

خانهٔ عقلِ مرا، آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

همچو لاله، جگرم بی می و خُمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نَخُفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

✒️:حافظ

خمر من و خمار من
باغ من بهار من
خواب من و قرار من
بی تو به سر نمیشود

اینکه ما را پس میزنند و باز هم دوستشان داریم؛

اینکه جوابِ پیاممان را یکی در میان میدهند

و ما هر لحظه به بهانهء دلتنگی پیام میدهیم؛

اینکه سرد بودنشان را با گرمی جواب میدهیم؛

اینکه خیلی وقت است که رفته اند

و ما باز خودمان را به در و دیوار میزنیم که بمانند

یعنی برای دوست داشته شدنمان "باج" میدهیم...!

از ما که گذشت

اما بیایید به نسل بعدمان یاد دهیم

برای یک دوست داشته شدنِ موقت باج ندهند

حتی اگر به قیمت جان کندشان باشد...

✒️:مریم علیزاده.

وقتی که تو رفتی خورشید نمرده دریا و بیابان خدا دست نخورده

وقتی که تو رفتی قلبی نشکسته اشکم نشده سیل و مرا سیل نبرده

وقتی که تو رفتی وقتی که تو رفتی
انگار که هرگز تو را دیده ندیده انگار که تشنه به دریا نرسیده

انگار که شمعی در جمع نبوده پروانه پرش را به آتش نکشیده

وقتی که تو رفتی وقتی که تو رفتی
انگار که عشقی به دل نطفه نبسته انگار که مستیم و سبوحی نشکسته

انگار که عمری بر باد نرفته بیمار به امید طبیبی ننشسته

وقتی که تو رفتی چشم من خسته بیخواب نمانده بیخواب نمانده

وقتی که تو رفتی در سینه دل من بی تاب نمانده بیتاب نمانده

وقتی که تو رفتی خورشید نمرده دریا و بیابان خدا دست نخورده

✒️:بیژن ترقی.

کاش نمیگفتم ازت عکس بگیرم.

کاش ازت خرید نمیکردیم.

از کجا معلوم که سرت
از این شلوغ تر نشه
از کجا معلوم دل تو
یه روز برام تنگ شه و
یجور بخوای بیای پیشم
که هیشکی با خبر نشه

ناگهان دلم هوای تو را کرده
راستش را بخواهی، ناگهان فکر کردم تو کنار منی
چقدر تو را دوست می‌دارم،
خدای من
چقدر...
‌_احمد شاملو

پول ندارم آخه

وای زندگیم سخت

ولی من ناراحت می‌شم وقتی می‌بینم بقیه چقدر تو زندگیشون فعالن.
منتالی سالمن، ورزش می‌کنن و رو فرمن، کار می‌کنن و برای خودشون سرمایه دارن، پادکست دارن یا بلاگرن یا چنل یوتوب دارن (به صورت کلی، توی سوشال مدیا فعالن)، روزانه کتاب می‌خونن، توی کارگاه‌های مختلف شرکت می‌کنن، روابط احساسی سالمی دارن، با دوستاشون به اندازه کافی وقت می‌گذرونن، درسشونو می‌خونن و روز به روز در حال پیشرفت‌ان.
در مقایسه زندگی ‌خودم با زندگی این افراد، واقعا مردن رو ترجیح می‌دم؛ چون حتی اگر تلاشم رو برای زندگیِ اینطوری بکنم هم، به هزار و یک دلیل، نمی‌تونم ادامش بدم.

تا روزی ک دارم فشار میخورم درباره این موضوع
مود.

حالم بده

Do you need
do you need someone?
Are you scared of what's to come?
If you leave then who will the next one be?
Will he do the same or will he let you see?

You are broken on the floor
And you're crying, crying
He has done this all before
But you're lying, lying
To yourself, that he'll find help
That he will change to someone else
But you're broken on the floor
Still asking him for more

هنوزم چاووشی گوش میدم