ولی یکی از زیباترین تعریفی که از عشق وجود داره رو "سعدی" گفته:
"عشق صیدی ست که تیرت به خطا هم برود
لذتش کنج دلت تا به ابد خواهد ماند..."

این میم مالکیت خیلی دلچسبه...
تا جایی که جناب سعدی هم تو قرن هفتم یه اشاره ای بهش کرده:
جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی
سر این دارم اگر طالع آنم باشد...

آنقدر تجربیات مهم زندگی‌اش را در تنهایی گذرانده بود که هنگام مرور خاطراتش به جای آنکه با آدم‌های مختلف مواجه شود، با تنهایی‌های گوناگون خود روبه‌رو میشد.

‏باگ اصلیِ آدمیزاد اونجاست که خیلی دیر میفهمه کی واقعی دوسش داشته و کی واسه منفعت‌طلبی کنارش بوده، انقدر دیر که آدمای واقعی زندگیشو واسه همیشه از دست داده!

‏می‌خوام من اونی باشم که زخم‌هات رو می‌بوسه. من باشم که وقتی افتادی کنارت می‌شینه. بذار من اونی باشم که دوستت داره.

تو نباشی، ثانیه‌ها لجبازی می‌کنن، زمان نمی‌گذره، دلم می‌مونه توی همون لحظه‌ای که رفتی.

درست ترین تعریف عشق اینه که:
آدم فقط یه نفرو داره که حالشو خیلی خوب میکنه و فقط یه نفرو داره که حالشو خیلی بد میکنه، به قول شاعر که میگه:
«از عجایب عشق همین است، تنها همانی
آرامت می‌کند که دلت را آتش زده»

آدم‌هایی که می‌دونی باهاشون راجب مزخرف ترین و مسخره ترین چیزا شوخی کنی ولی دو دقیقه بعدش میشه راجب عمیق و جدی بودن زندگی باهاشون حرف بزنی واقعی ترین و نزدیکترین آدم های زندگیتن..

می‌خوام

آدمیزاد بنده‌‌ی عادته به هر چیزی عادت میکنه همه چیز واسش عادی میشه، زمان میبره یهو به خودت میای میبینی ماجرایی که قبلا گلوت رو فشار میداده الان فقط یه تصویر محو ازش داری بدون جزئیات.

یجوری توی قلبم ریشه کردی که به محض اینکه چشمامو میبندم تورو میبینم وقتی بیرون میرم، تورو کنار خودم میبینم وقتی میخوابم، خواب تورو میبینم، میبینی؟ تو همیشه کنار منی حتی اگر بینمون کلی فاصله باشه.

به نظر میاد دوست داشتن و دوست داشته شدن تنها ریسمانیه که واسه دووم آوردن در این دنیا میشه بهش چنگ انداخت وقتی که این ریسمان نیست، آدم حس میکنه به هیچ جا تعلق نداره..