پدربزرگم حرف قشنگی میزد میگفت: وقتی با یکی وارد رابطه شدی هرچقدرم باهاش مشکل داشتی، یادت باشه هیچوقت جلوی دیگران بهش بی‌احترامی نکنی اون بی‌احترام بشه، تو بی‌ارزش میشی.

یه نفر تو زندگی همه هست که بودن و داشتنش، به همه سختیا می‌ارزه. مثل اونجایی که عباس معروفی میگه؛ تو انتخابم نبودی، سرنوشتم بودی! تنها انگیزه ام برای ماندن در این زندگی بی اعتبار. میخواستم بدونی تو همون یه نفرِ منی.

پسر نیازی به ته‌ريش نداره، نیازی به بازوی بزرگ نداره، همينكه احساس امنيت کنی تو رابطه كافيه، دختر نیازی به لبای ورم کرده و دماغ سربالا نداره، همينكه قلبش صاف باشه باهات كافيه، ننازید به این چیزا که موندنی نیست.

فقط مرگ میچسبه

زندگیمون وقتی سخت شد که برای عادی‌ترین و کوچک ترین خواسته‌هامون کلی صبر کردیم تحمل کردیم، چقد دوندگی کردیم، سختی کشیدیم ولی وقتی بهش رسیدیم هیچ حسی نداشتیم یا کلا دیگه نمیخواستیمش..

برا جنازه چیزی نیست 13 طبقه

کی گفته درد آدم رو قوی میکنه؟ درد آدم رو بیحس میکنه، روح آدم رو میکشه، ذوق آدم رو کور میکنه، قلب آدم رو سنگ میکنه، آدم رو پیر میکنه.

ولی یکی از زیباترین تعریفی که از عشق وجود داره رو "سعدی" گفته:
"عشق صیدی ست که تیرت به خطا هم برود
لذتش کنج دلت تا به ابد خواهد ماند..."

این میم مالکیت خیلی دلچسبه...
تا جایی که جناب سعدی هم تو قرن هفتم یه اشاره ای بهش کرده:
جان برافشانم اگر سعدی خویشم خوانی
سر این دارم اگر طالع آنم باشد...