راحت بگم ؛تو هم قراره با خانواده اش ازدواج کنی،هم با وضعیت مالیش،هم قیافه اش،هم تروماهایی که تجربه کرده...عشق صرفا چیز کافی و قانع کننده ای نیست!
بعضی وقتها لازمه دلت بشکنه، بهت بر بخوره، ناراحت بشی، گریه کنی، بعضی وقتها از دست دادن بهترین تجربهاس، هیچ آدمی تو شادی موفق نشده، این غم و سختیه که آدم رو هدایت میکنه به سمت هدفهاش پس از رفتنها، سختیها، نشدنها، نرسیدنها نترس.
اگه ازم بپرسن چه چیزی بیشتر از همه باعث پایدار شدن روابط میشه میگم دعوا های با عشق". یعنی شما بحث میکنی عصبانیتتو تخلیه میکنی گله می کنی ولی ازونورم میبخشی گوش میکنی اگه منطقی بود راه میای مطمئنی که دورنمیشی جدا نمیشی چیزی بینتون تغییر نمیکنه.
اتفاقاً باید باهات رودربایستی داشته باشن باید حد خودشونو بدونن اجازه نده هرکسی باهات شوخی .کنه یه روز میفهمی هربار که بی احترامی میبینی تهش وصله به همون روزایی که اجازه دادی "همه" باهات راحت باشن :
تو بغلی واسه دلتنگیام؛ گوشِ شنوایی واسه درد و دلام، تو تکیه گاهی واسه خستگیام، ماهی واسه شبام، هدفی واسه زندگیم، رفیقی واسه تنهاییم، قلبی واسه سینهم و روحی واسه تنم. تنی که بدون تو ساکت و کدره.
🖕1