دلتنگی طولانی آدمو عوض میکنه، بی‌حوصله و بدخلق و حواس پرت میکنه، یهو به خودت میای میبینی دیگه خودتم نمیدونی اومدن کسی که منتظرش بودی حالتو خوب میکنه یا نه، آدمارو تو دلتنگی نزارین، یهو برمیگردین میبینین هیچی سر‌ جاش نیست مخصوصا خود اون شخص.

تو برام معتدل کننده‌ حس درونیمی
نسیم دل‌انگیزی که توی قلبم با بودنت میپیچه
عقل و از سرم میدزده و تویِ این دزدیدن، احساساتِ تویی که شدی دنیای من پنهان شده و این پنهان شدن حس خوشحالی و تو رگهام روونه میکنه.

*مصدوم شدم *
ولی دردش کم تر از رفتنت بود

مشکلتون اینکه نمیخواید موفق باشید، میخواید موفق تر از بقیه باشید، نمیخواید خوشحال باشید، میخواید خوشحال تر از بقیه باشید، این مقایسه با بقیه پدرتون رو درآورده، تا حالا با این میزان حق بودن مواجه نشده بودم که بعد از خوندن این جمله مواجه شدم.

ترک ها وقتی بخوان به دلبرشون بگن که چقدر واسشون مهمه، میگن:
"سَن مَنیم گوزلَریمین ایشیقی‌سان"یعني :
تو نور چشم‌های منی

یکم باهم مدارا کنید؛ زود عصبانی نشید، زود هر آدمی رو حذف نکنید، این شهر لعنتی بوی تنهایی میده. اگه فکر می کنید درست می‌شه ترک نکنید. این روزا دیگه کسی حوصله‌ی آشنایی نداره، یه سری روزا و یه سری آدما دیگه تکرار نمی شن.

تو ذوق منی؛ ذوق من برای زود بیدار شدن، برای خوشحال بودن، برای پیشرفت کردن، برای قشنگتر بودن،
برای اینده و همه روزایی که می‌دونم در کنار تو قراره خیلی خوب باشن.

بالاخره یه روز میگذری از همه
نبودن ها
نشدن ها
نخواستن ها
و رفتن ها
بدون اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.

توی روابطتون هیچوقت بیشتر از مامان بابای طرف، براش ارزش قائل نشین اگه دیدین حسابش نمیکنن مطمعن باشین اونا حتما یه چیزی میدونن که شما نمیدونی، حرفمو قبول کنین بعدا میفهمین چرا.

من همیشه میگم پارتنر باید جوری
باشه روت بشه ببریش توی جمع بگی این پارتنر منه، چهار تا کتاب خونده باشه تحصیلات عالی رتبه ای داشته باشه دهن که باز میکنه کیف کنی پای صحبتاش همه متوجه پر بودنش بشن
از همه مهم تر خانواده دار باشه.

چشات منو نجاتم میداد

عشق واقعا چیز عجیبیه؛ تا درگیرش نشی نمیفهمی همزمان تنفر و عشق داشتن نسبت به یه نفر یعنی چی، نمیفمی همزمان دلتنگی و اعصابِ کسیو نداشتن یعنی چی.

‏رفتارهای به‌ موقع آدم‌ها رو برای من جذاب میکنه، کسی که بدونه کی محبت کنه، کی سرت داد بزنه، کی منطقی عمل کنه و کی از دایره منطقش بیاد بیرون، کی یه چیزی رو سفت بچسبه و کی رها کنه، کی نازتو بکشه، کی بهت رو نده.

خسرو شکیبایی ‏یه دیالوگ داره که میگه: «‏نمی‌دونم کی بود چی چی بود که یهو دوید تو زندگیم‏ با اون چشاش، آخ چشاش ، چشاش.. چشاش، بدبختم کرد! آتیشم زد!» ‏آدم تا سرش نیومده باشه نمیفهمه چی میگه.

بدونِ احترام، عشق جایگاهشو از دست میده، و با کم توجهی و بی تفاوت بودن، دوست داشتن هم کمرنگ و ضعیف میشه. رابطه‌یِ درست علاوه بر ساختن، باید ازش محافظت هم بشه.