اگه باهم قهرید و میخواید آشتی کنید پیشنهاد میکنم از این بیت سهراب سپهری استفاده کنید که میگه:
تو مرا ياد کنی يا نکنی، ‏باورت گر بشود گر نشود حرفی نيست؛ اما نفسم می‌گيرد، در هوايی که نفس‌های تو نيست..

امروز یه جمله‌ای خوندم که خیلی حقیقت بود و تکونم داد، نوشته بود: بعضی وقتا راه حلش فقط یه زنگه، یه جمله‌ی خوب گفتنه، یه قرار یک ساعته‌ست، یه ذره پا رو غرور گذاشتنه، ولی آدما ترجیح می‌دن گند بزنن تو هرچی بوده و مفت ببازن طرفو.

اگه واسه یه‌ آدم‌ واقعاً مهم باشید، براتون وقت میذاره، بهتون به‌اندازه کافی ابراز علاقه میکنه، واسه خوشحال‌ کردنتون تلاش می‌کنه و کاری نمی‌کنه از دستتون بده یا فکر کنید بهتون اهمیت نمیده،
پس اگه حس می‌کنید مهم نیستید، فکرتون درسته!

هرچی بیشتر میگذره
بیشتر بهم ثابت میشه تو قشنگ ترین اتفاق زندگیم بودی و هستی.

تو قشنگ ترین اتفاق زندگی منی! تو سختیا و شادیا همیشه کنارم بودی. با اینکه خیلی دعوا کردیم ولی تنها کسی که جا نزد و موند خودت بودی. خیلی دوستت دارم فرشته کوچولو؛ داغونم و تویی که سازنده تیکه‌های شکسته منی.

پسر زرنگ واسه دختر خوشگل آتیش نمیفرسته، دسته گل میفرسته، که اون عکس بگیره، بذاره استوری، بقیه بفهمن خبرشو=)))

آدم بايد متعلق باشه
به جايی به محيطی،به گوشه ای، به رویایی
و مهمتر از همه
به آدمی...
به آدمی...
به آدمی...
در غير اين صورت معلقه معلقه!

شما میگید «فراموشش کن!» ولی شهریار در جوابِ این جمله خیلی خوب میگه:
چشم خود بستم که دیگر چشم مستش ننگرم! ناگهان دل داد زد: ''دیوانه! من می‌بینمش!:))"

میدونی قشنگیش کجاست؟ باهم ادامه دادن، باهم تلاش کردن، باهم درستش کردن، باهم جلو رفتن، باهم رسیدن باهم موندن، مثل ما باهم.

کاش عکستو نمی‌دیدم

3am

چشام برق میزد هر بار میدیدمت

دیگه نیستم بیام دستتو بگیرم
دستام تو خاکه
دستات چی میشه

تو دشمنم بودی یا عاشقم

هنوز صدات توی سرمه

‏یه سری غم‌ها وجود دارن که نه گفتنی نه نوشتنی. نمی‌شه جایی درباره‌اش بنویسی از حجمش کم کنی، نمی‌شه پیش کسی به زبون بیاریش قلبت رو سبک‌تر کنی.
یه سری غم‌هارو فقط باید با خودت اینور اونور حمل کنی، به مرور بهش خو بگیری و با اون حجم از اندوه به زندگی ادامه بدی.