تو زندگیتون با آدمی وارد رابطه بشید‌که بتونید باهاش برید جنگ چون زندگی، دقیقاً همون میدون جنگه یکی که جا نزنه، پا پس نکشه، جنم داشته باشه و تا اخرش در کنارتون باشه.

بنظرم گفتنِ چقدر قشنگ میخندی، از عکساتم خوشگلتری، باعث میشی غمامو فراموش کنم، آهنگایی که برام میفرستی رو خیلی دوست دارم… میتونه خیلی موثر تر از گفتنِ دوست دارم باشه.

چرا هی میگین پیام⁩‌ دادن نوبتی نیست؟اتفاقا نوبتیه!!علم روانشناسی میگه: ترازوی ‌توجه⁩ باید برابر باشه تا عزت نفست،‌ توی⁩‌ رابطه⁩ حفظ بشه و هنوز بتونی از اون ‌ رابطه لذت ببری!هرکس واسه خودش شخصیتی داره پس اگه میخوای از دستش ندی، نوبتتو رعایت کن!

فرق آدما اونجا معلوم میشه که چقدر سراغت رو میگیرن، چقدر پیگیر حالت هستن، چقدر نبودت به چشمشون میاد بقیه‌اش فقط حرفه میفهمی حرف.

با تمام استخوان‌هایم، با تمام زخم‌ها و وجودم، با تمام رنج‌ها و دردهایم، با تمام سلول‌های بدنم، با تمام امید و ناامیدی‌ام، با تمام غم‌ها و خوشحالی‌ام، تو را «دوست دارم» و هیچِ هیچ‌وقت نقطه‌ای برای پایانِ این حس نیست.

تو هیچوقت برای من عادی نمیشی‌ پر از رمز و رازی برای من. پر از چیزایی مه هرروز به چشم من قشنگ‌تر و شگفت‌انگیز تر میشن :))

قشنگیش به اینه که اگه طرف بد بود ولش نکنی بری، کنارش بمونی؛
جمع و‌ جورش کنی‌لازم بود خيلی جدی تر برخورد كنی ولی درستش کنی،
دوست داشتن و موندن با کسی که هیچ عیب و ایرادی نداره که هنر نیست! حتی عشق هم نیست!

چیزی با ارزش تر از آهنگای مورد علاقم ندارم که با کسی تقسیمشون کنم، پس وقتی برات آهنگ میفرستم بدون خیلی برام ارزش داری.

دختره به خاطر پسره صبرشو زیاد کرد، اخلاق های بدشو عوض کرد، پسره بخاطر دختره عصبانیتشو کنترل کرد، دوست های مخرب و طرز فکرش رو عوض کرد، تو رابطه‌ی سالم من همینم که هستم نداریم.

تو به خودت بدهکاری، به چشم‌ هات برای دیدنِ لحظه‌ی موفقیتت، به گوش هات برای شنیدن اسمت از میکرفن ها، به پاهات برای قدم زدن تو دانشگاه یا محل کارِ رویایی‌ات، به دستات برای تلاشششون به قلبت برای این همه صبوری و قشنگیش!

همیشه احتیاج داشتم یکیُ داشته باشم که وقتی میگم نمیتونم ؛ اون بتونه کمکم کنه که خدا تورو رسوند به دادم (:

‏به نظر من این که یکی برات وقت بزاره ، بهت توجه کنه، به حرفات‌ گوش بده‌ و بخندونتت‌ قشنگ ترین هدیس. چون که مادیات میان و میرن اما زمانی که برای شما صرف میشه هرگز فراموش نمیشه :)

‏نصف کسایی که قلبشون شکسته، یه گوشه داشتن نون و ماستشون رو میخوردن و به کسی هم کاری نداشتن، تا اینکه یکی اومد بهشون گفت: ببین من ازت خوشم میاد و دوست دارم و مزخرفاتی از این قبیل.

اگه باهم قهرید و میخواید آشتی کنید پیشنهاد میکنم از این بیت سهراب سپهری استفاده کنید که میگه:
تو مرا ياد کنی يا نکنی، ‏باورت گر بشود گر نشود حرفی نيست؛ اما نفسم می‌گيرد، در هوايی که نفس‌های تو نيست..