آیا در سال 1953 یک بشقاب پرنده در کینگمن در آریزونا سقوط کرد؟
@alien2016
همه در مورد واقعۀ سقوط بشقاب پرنده در رازول شنیده اند، اما سقوط دیگری نیز در آریزونا به وقوع پیوسته است که کمتر دربارۀ آن صحبت شده است. یکی از پژوهشگران حیات بیگانه به نام Preston Dennett می گوید: "حداقل نیم دوجین سقوط و کشف سفاین فضایی بیگانه در آریزونا به وقوع پیوسته است و سقوط در کینگمن یکی از بهترین موارد تحقیق شده است." پرستون دنت مؤلف کتابی به نام "بشقابهای پرنده برفراز آریزونا — یک تاریخ حقیقی از رویارویی با موجودات فرازمینی در ایالت گرند کنیون" می باشد. دنت می گوید:
در 21 ماه مه 1953 حدود 8 مایل در شمال شرقی فرودگاه کینگمن یک بشقاب پرنده سقوط کرد و مقامات دولتی تیمی متشکل از 40 دانشمند را برای بررسی سانحه به مکان سقوط فرستادند. شئ ساقط شده، فلزی، با قطر 30 فوت، ارتفاع 3 و نیم فوت، بیضی شکل با پنجره هایی روی آن توصیف شد. به گفتۀ بیشتر منابع، در داخل شئ دو تا چهار موجود بیگانۀ مرده به قد 4 فوت (یک فوت حدوداً برابر با 30 سانتیمتر است)، با چشمانی درشت یافت شدند که لباسهای فلزی رنگ به تن داشتند. شئ به سرعت از مکان سقوط جمع آوری شده و به پایگاه هواییِ منطقۀ 51 یا پایگاه نیروی هوایی رایت پترسون در اوهایو برده شد.
در میان دانشمندانی که به بازیابی سفینۀ ساقط شده کمک می کردند فردی به نام مهندس آرتور استنسیل (Arthur Stancil) وجود داشت. بعد از اندازه گیریها و مطالعۀ مکان سقوط، استنسیل به این نتیجه رسید که سفینه با سرعت 1200 مایل در ساعت به زمین برخورد کرده است، اما در نهایت تعجب آسیب ندیده بود و قطعاً ساخت انسان نبود. این شئ توسط هیچ چیز که ما می شناسیم ساخته نشده بود. شئ، شکل سیگاری و بیضوی داشت.
مهندس متالوژیست لئونارد استرینگ فیلد (Leonard Stringfield) در صحنه حضور داشت، و بعد از صرف دو روز و بررسی سفینۀ فضایی به این نتیجه رسید که شئ در زمین ساخته نشده است.
استنسیل می گوید در کنار سفینۀ ساقط شده چادری برپا شده بود که توسط پلیس نظامی حفاظت می شد. "من به داخل آن نگاه کردم و جسد مردۀ یک موجود 4 فوتی را که لباس نقره ای رنگی به تن داشت دیدم. رنگ پوست صورت او قهوه ای تیره بود."
دنت می گوید: "همانطور که ممکن است تصور کنید، در آن هنگام مردم عادی هیچ چیز در مورد رخداد کینگمن نشنیدند. و بر این واقعه برای سالها سرپوش گذاشته شد."
اولین افشا شدن مطلب توسط یک روزنامه نگار به نام فرنک اسکالی (Frank Scully) انجام شد. در کتاب او تحت عنوان "پشت بشقابهای پرنده" به این رخداد اشاره شده بود. پژوهشگران دیگر به زودی شاهدان بیشتری در مورد این رخداد پیدا کردند.
صرف نظر از این که این ماجرا را باور می کنید یا نه، قطعاً این قابل انکار نیست که رخداد کینگمن متعلق به دنیای خارج از زمین بود.
@alien2016
@alien2016
همه در مورد واقعۀ سقوط بشقاب پرنده در رازول شنیده اند، اما سقوط دیگری نیز در آریزونا به وقوع پیوسته است که کمتر دربارۀ آن صحبت شده است. یکی از پژوهشگران حیات بیگانه به نام Preston Dennett می گوید: "حداقل نیم دوجین سقوط و کشف سفاین فضایی بیگانه در آریزونا به وقوع پیوسته است و سقوط در کینگمن یکی از بهترین موارد تحقیق شده است." پرستون دنت مؤلف کتابی به نام "بشقابهای پرنده برفراز آریزونا — یک تاریخ حقیقی از رویارویی با موجودات فرازمینی در ایالت گرند کنیون" می باشد. دنت می گوید:
در 21 ماه مه 1953 حدود 8 مایل در شمال شرقی فرودگاه کینگمن یک بشقاب پرنده سقوط کرد و مقامات دولتی تیمی متشکل از 40 دانشمند را برای بررسی سانحه به مکان سقوط فرستادند. شئ ساقط شده، فلزی، با قطر 30 فوت، ارتفاع 3 و نیم فوت، بیضی شکل با پنجره هایی روی آن توصیف شد. به گفتۀ بیشتر منابع، در داخل شئ دو تا چهار موجود بیگانۀ مرده به قد 4 فوت (یک فوت حدوداً برابر با 30 سانتیمتر است)، با چشمانی درشت یافت شدند که لباسهای فلزی رنگ به تن داشتند. شئ به سرعت از مکان سقوط جمع آوری شده و به پایگاه هواییِ منطقۀ 51 یا پایگاه نیروی هوایی رایت پترسون در اوهایو برده شد.
در میان دانشمندانی که به بازیابی سفینۀ ساقط شده کمک می کردند فردی به نام مهندس آرتور استنسیل (Arthur Stancil) وجود داشت. بعد از اندازه گیریها و مطالعۀ مکان سقوط، استنسیل به این نتیجه رسید که سفینه با سرعت 1200 مایل در ساعت به زمین برخورد کرده است، اما در نهایت تعجب آسیب ندیده بود و قطعاً ساخت انسان نبود. این شئ توسط هیچ چیز که ما می شناسیم ساخته نشده بود. شئ، شکل سیگاری و بیضوی داشت.
مهندس متالوژیست لئونارد استرینگ فیلد (Leonard Stringfield) در صحنه حضور داشت، و بعد از صرف دو روز و بررسی سفینۀ فضایی به این نتیجه رسید که شئ در زمین ساخته نشده است.
استنسیل می گوید در کنار سفینۀ ساقط شده چادری برپا شده بود که توسط پلیس نظامی حفاظت می شد. "من به داخل آن نگاه کردم و جسد مردۀ یک موجود 4 فوتی را که لباس نقره ای رنگی به تن داشت دیدم. رنگ پوست صورت او قهوه ای تیره بود."
دنت می گوید: "همانطور که ممکن است تصور کنید، در آن هنگام مردم عادی هیچ چیز در مورد رخداد کینگمن نشنیدند. و بر این واقعه برای سالها سرپوش گذاشته شد."
اولین افشا شدن مطلب توسط یک روزنامه نگار به نام فرنک اسکالی (Frank Scully) انجام شد. در کتاب او تحت عنوان "پشت بشقابهای پرنده" به این رخداد اشاره شده بود. پژوهشگران دیگر به زودی شاهدان بیشتری در مورد این رخداد پیدا کردند.
صرف نظر از این که این ماجرا را باور می کنید یا نه، قطعاً این قابل انکار نیست که رخداد کینگمن متعلق به دنیای خارج از زمین بود.
@alien2016
آیا اینها اختراعی جدید است یا بازسازی یک تکنولوژی باستانی؟
@alien2016
@alien2016
@alien2016
ممکن است پژوهشگران شهر به زیر آب رفتۀ آتلانتیس را کشف کرده باشند:
@alien2016
در سال 2001 تیمی از کاوشگران که در ساحل غربی کوبا در حال کاوش بودند مجموعۀ عجیبی از ساختارهای سنگی را با دستگاه سونار در زیر آب پیدا کردند. این ساختار عجیب و غریب در عمق 650 متری زیر آب کشف شد و به طور جدی شبیه به یک شهر بزرگ باستانی بود. وسایل ارتباط جمعی به سرعت به منطقه اعزام شدند و کشف محتمل شهر گم شدۀ کارائیب و حتی آتلانتیس را اعلام کردند.
دولت، موزۀ ملی و مجلۀ جغرافیای ملی به آنجا گسیل شدند و وعده دادند که مسئله را به طور کامل بررسی خواهند کرد. با این وجود این بررسی هرگز اتفاق نیفتاد، و اکنون بعد مدت زیادی که از اعلام کشف آن می گذرد قضیه همچنان مسکوت باقی مانده است. این که چرا وسایل ارتباط جمعی در بارۀ این اکتشاف غیرعادی سکوت کرده است، ما فقط می توانیم پیرامون علت آن حدس بزنیم، اما این احتمال قوی وجود دارد که مقامات مربوطه با اکتشافی مواجه شدند که ممکن است بنیاد تاریخ نوشته شدۀ ما را به چالش بگیرد.
هنگامی که مهندس اقیانوس شناس، Pauline Zalitzki و شوهرش Paul Weinzweig این اشکال غیرعادی را با دستگاههای علمی خود در زیر آب کشف کردند، اولین چیزی که به ذهن آنها خطور کرد یک اکتشاف عظیم بود. این زوج به همراه دولت کوبا در یک کار اکتشافی در آن ناحیه مشغول به کار بودند. آنها در ابتدا در حال بررسی دقیق ناحیه ای به وسعت دو کیلومتر مربع در کف دریا بودند تا بقایای غرق شدۀ کشتیهای اسپانیایی را که ممکن بود حاوی گنج باشند پیدا کنند، اما بر حسب تصادف به یک سری از ساختارهای سنگی متقارن که به گونه ای منظم در کنار هم قرار گرفته بودند و شبیه به یک شهر زیر آب رفته بودند دست یافتند.
پالین زالیتزکی بعد از بررسی تصاویر سونار متوجه شد که برخی از بلوکهای سنگی به شکل هرم هستند، در حالی که بلوکهای سنگی دیگر یک طرح دایره ای شکل دارند. این دو تن که با این اکتشاف شگفت زده شده بودند به همراه Manuel Iturralde، پژوهشگر ارشد موزۀ ملی تاریخی کوبا به آن مکان بازگشتند و علاوه بر آن یک ROV (زیر دریایی بدون سرنشین که با کنترل از راه دور هدایت می شود) به مکان اکتشاف فرستادند. تصور آنها واهی نبود، چرا که تصاویر گرفته شده آنچه را که بقایای ویران شدۀ یک شهر زیر آب رفته بود نشان می داد.
متخصصان تخمین زدند که 50،000 سال طول می کشد که چنین ساختمانهایی به عمقی که آنها در آن قرار داشتند فرو روند. مانوئل ایتورالد می گوید: "هیچ ظرفیت ساختمان سازی برای تمدنهایی که ما از آنها آگاه هستیم برای ساختن چنین ساختارهای پیچیده ای در آن زمان دور وجود نداشت." یک متخصص دیگر از دانشگاه فلوریدا می گوید: "برای آن برهه از زمان، ساختن چنین ساختمانهای پیشرفته فراتر از توانایی هر تمدنی است که ما از آن آگاهی داریم."
آیا این شهر گمشدۀ آتلانتیس است، یا بنا به باور برخی باستان شناسان دیگر یک شکل یابی طبیعی است؟
به گفتۀ افلاطون شهر آتلانتیس توسط یک زمین لرزۀ عظیم و سیلابهای مهیب از بین رفت.
اگر تصور باستان شناسان شکاک درست باشد و این اشکال به راستی طبیعی باشند، دانشمندان می توانستند به مکان اکتشاف اعزام شوند، با این وجود هیچ تلاشی برای حل این معما که در زیر دریای کارائیب نهفته است صورت نگرفته است. تمامی وعده هایی که توسط دولت، موزه های ملی، مجلۀ جغرافیای ملی و سایرین که وعدۀ بررسی این معما را دادند به ناگهان متوقف گردید.
آیا این می تواند اثبات کند که حقایق مخفی نگاه داشته شده اند؟ و هر بار که یک کشف بزرگ صورت می گیرد، طرفهای علمی مربوطه به دلایل نامشخص در صدد پرده پوشی آن برمی آیند؟ آیا این امکان وجود دارد که آنها، بقایای آتلانتیس و سایر تمدنهای پیشرفته و ناشناخته را کشف کرده اند ولی آن را برای عموم آشکار نمی سازند؟ آیا این امکان وجود دارد که به ما دروغ گفته شده و یافته های بیشماری وجود دارند که بنیاد خود تاریخ را به چالش می گیرند؟ و این حقایق از ما پنهان نگاه داشته شده است؟
@alien2016
ممکن است پژوهشگران شهر به زیر آب رفتۀ آتلانتیس را کشف کرده باشند:
@alien2016
در سال 2001 تیمی از کاوشگران که در ساحل غربی کوبا در حال کاوش بودند مجموعۀ عجیبی از ساختارهای سنگی را با دستگاه سونار در زیر آب پیدا کردند. این ساختار عجیب و غریب در عمق 650 متری زیر آب کشف شد و به طور جدی شبیه به یک شهر بزرگ باستانی بود. وسایل ارتباط جمعی به سرعت به منطقه اعزام شدند و کشف محتمل شهر گم شدۀ کارائیب و حتی آتلانتیس را اعلام کردند.
دولت، موزۀ ملی و مجلۀ جغرافیای ملی به آنجا گسیل شدند و وعده دادند که مسئله را به طور کامل بررسی خواهند کرد. با این وجود این بررسی هرگز اتفاق نیفتاد، و اکنون بعد مدت زیادی که از اعلام کشف آن می گذرد قضیه همچنان مسکوت باقی مانده است. این که چرا وسایل ارتباط جمعی در بارۀ این اکتشاف غیرعادی سکوت کرده است، ما فقط می توانیم پیرامون علت آن حدس بزنیم، اما این احتمال قوی وجود دارد که مقامات مربوطه با اکتشافی مواجه شدند که ممکن است بنیاد تاریخ نوشته شدۀ ما را به چالش بگیرد.
هنگامی که مهندس اقیانوس شناس، Pauline Zalitzki و شوهرش Paul Weinzweig این اشکال غیرعادی را با دستگاههای علمی خود در زیر آب کشف کردند، اولین چیزی که به ذهن آنها خطور کرد یک اکتشاف عظیم بود. این زوج به همراه دولت کوبا در یک کار اکتشافی در آن ناحیه مشغول به کار بودند. آنها در ابتدا در حال بررسی دقیق ناحیه ای به وسعت دو کیلومتر مربع در کف دریا بودند تا بقایای غرق شدۀ کشتیهای اسپانیایی را که ممکن بود حاوی گنج باشند پیدا کنند، اما بر حسب تصادف به یک سری از ساختارهای سنگی متقارن که به گونه ای منظم در کنار هم قرار گرفته بودند و شبیه به یک شهر زیر آب رفته بودند دست یافتند.
پالین زالیتزکی بعد از بررسی تصاویر سونار متوجه شد که برخی از بلوکهای سنگی به شکل هرم هستند، در حالی که بلوکهای سنگی دیگر یک طرح دایره ای شکل دارند. این دو تن که با این اکتشاف شگفت زده شده بودند به همراه Manuel Iturralde، پژوهشگر ارشد موزۀ ملی تاریخی کوبا به آن مکان بازگشتند و علاوه بر آن یک ROV (زیر دریایی بدون سرنشین که با کنترل از راه دور هدایت می شود) به مکان اکتشاف فرستادند. تصور آنها واهی نبود، چرا که تصاویر گرفته شده آنچه را که بقایای ویران شدۀ یک شهر زیر آب رفته بود نشان می داد.
متخصصان تخمین زدند که 50،000 سال طول می کشد که چنین ساختمانهایی به عمقی که آنها در آن قرار داشتند فرو روند. مانوئل ایتورالد می گوید: "هیچ ظرفیت ساختمان سازی برای تمدنهایی که ما از آنها آگاه هستیم برای ساختن چنین ساختارهای پیچیده ای در آن زمان دور وجود نداشت." یک متخصص دیگر از دانشگاه فلوریدا می گوید: "برای آن برهه از زمان، ساختن چنین ساختمانهای پیشرفته فراتر از توانایی هر تمدنی است که ما از آن آگاهی داریم."
آیا این شهر گمشدۀ آتلانتیس است، یا بنا به باور برخی باستان شناسان دیگر یک شکل یابی طبیعی است؟
به گفتۀ افلاطون شهر آتلانتیس توسط یک زمین لرزۀ عظیم و سیلابهای مهیب از بین رفت.
اگر تصور باستان شناسان شکاک درست باشد و این اشکال به راستی طبیعی باشند، دانشمندان می توانستند به مکان اکتشاف اعزام شوند، با این وجود هیچ تلاشی برای حل این معما که در زیر دریای کارائیب نهفته است صورت نگرفته است. تمامی وعده هایی که توسط دولت، موزه های ملی، مجلۀ جغرافیای ملی و سایرین که وعدۀ بررسی این معما را دادند به ناگهان متوقف گردید.
آیا این می تواند اثبات کند که حقایق مخفی نگاه داشته شده اند؟ و هر بار که یک کشف بزرگ صورت می گیرد، طرفهای علمی مربوطه به دلایل نامشخص در صدد پرده پوشی آن برمی آیند؟ آیا این امکان وجود دارد که آنها، بقایای آتلانتیس و سایر تمدنهای پیشرفته و ناشناخته را کشف کرده اند ولی آن را برای عموم آشکار نمی سازند؟ آیا این امکان وجود دارد که به ما دروغ گفته شده و یافته های بیشماری وجود دارند که بنیاد خود تاریخ را به چالش می گیرند؟ و این حقایق از ما پنهان نگاه داشته شده است؟
@alien2016
مجسمه ای سنگی انسانی در لباسی عجیب و مرموز که در همان منطقه یافت شده است.
این منطقه به صورت سری حفاظت میشود
@alien2016
این منطقه به صورت سری حفاظت میشود
@alien2016
جنگل سنگی مارکاواسی پرو
@alien2016
مارکاواسی یکی از مهم ترین نقاطی از زمین میباشد که در هنگام کشف شدن توجه تمامی باستان شناسان و نظریه پردازان فضانوردان باستانی را به خود جلب کرد.
مساحتی بالغ بر 50 هکتار سرتاسر پوشیده از صخره هایی عجیب.
برای اولین بار 1981 یک بوم شناس آلمانی به نام دتلف ناوار چیزی را از صخره ها و سنگ ها متوجه شد.
از زاویه هایی خاص سنگ ها دارای تصویر هایی عجیب هستند.
در ابتدا فکر کرد که بر اساس طبیعت مغز انسان که در برخورد با اشیا مثلا کوهها یا ابرها آنها را به شکل یک شی یا جانور یا هرچیزی ملموس تر تصور میکند او خیال کرد که این کوهها و سنگ ها شکلی خاص دارد.
@alien2016
اما با دقت کردن بیشتر متوجه شد که اکثر این صخره ها به نوعی مجسمه های غول پیکر هستند و جالب آنکه او فهمید برای بومیان پرویی آن منطقه این داستان طبیعی و معمولی بود و آنها خبر داشتند.
سیل عظیمی از دانشمندان باستان شناسان و توریست ها عازم مارکاواسی شدند.
بعد از بررسی باستان شناسان بسیاری از اشکال دیگر در سنگ ها یافتند که در ابتدا مشخص نبودند.
معروف ترین این مجسمه ها عبارتند از ملکه آفریقایی
تاوارت مردی با سر گرگ خدای مصر
سربازی رومی یا اروپایی
مردی پارسی
فیلهای غول پیکری که نماد هندوستان و معبد رانماسو اویانا که در قبل درباره آن صحبت شد.
یک شتر نشسته که به نظر نماینده ای از صحرای آفریقا
یک مرد سرخپوست
دو قورباغه که نمادی از قبیله دوگون در آسیای جنوب شرق هستند
و بسیاری مجسمه های دیگر
به نقل از اریک فون دانیکن نظریه پرداز فضانوردان باستانی مارکاواسی یک منطقه ای مانند سازمان ملل آن زمان یا چیزی شبیه آن بوده است.
رؤسا و بزرگان از هرجای دنیا در آنجا جمع میگشتند. اما برای چه؟ تاریخ نگاری ها نشان از دوازده هزار سال قدمت میداد اما در آن زمان چطور یک نفر میتوانست هزاران کیلومتر مسافت طی کند؟
سر نخ این موضوع در افسانه ای میان بومیان منطقه بود.
در افسانه ها آمده است ویراکوچا خدای بزرگ که بر خورشیدی نورانی و کوچک سوار بود و بر آسمان پرواز میکرد و گاهی سوار بر حلقه ای نورانی بود به مارکاواسی می آمده تا از حال و روز ویرا یعنی زمینی که روی آن زندگی میکنیم باخبر شود.
ویراکوچا خدایی خیر خواه بود و بعد از آموزش به مردم از دروازه خدایان غیب میشد.
مارکاواسی فاصله زیادی با دروازه خدایان که پیش تر درباره آن صحبت کردیم و دروازه ای بود به سوی کیهان ندارد.
نظریه پردازان عقیده دارند مجمعی که در مارکاواسی گرد هم می آمدند برای سفر از دروازه خدایان استفاده میکردند.
جالب است بدانید مارکاواسی روی خطوط بیشترین انرژی زمین قرار دارد.
@alien2016
@alien2016
مارکاواسی یکی از مهم ترین نقاطی از زمین میباشد که در هنگام کشف شدن توجه تمامی باستان شناسان و نظریه پردازان فضانوردان باستانی را به خود جلب کرد.
مساحتی بالغ بر 50 هکتار سرتاسر پوشیده از صخره هایی عجیب.
برای اولین بار 1981 یک بوم شناس آلمانی به نام دتلف ناوار چیزی را از صخره ها و سنگ ها متوجه شد.
از زاویه هایی خاص سنگ ها دارای تصویر هایی عجیب هستند.
در ابتدا فکر کرد که بر اساس طبیعت مغز انسان که در برخورد با اشیا مثلا کوهها یا ابرها آنها را به شکل یک شی یا جانور یا هرچیزی ملموس تر تصور میکند او خیال کرد که این کوهها و سنگ ها شکلی خاص دارد.
@alien2016
اما با دقت کردن بیشتر متوجه شد که اکثر این صخره ها به نوعی مجسمه های غول پیکر هستند و جالب آنکه او فهمید برای بومیان پرویی آن منطقه این داستان طبیعی و معمولی بود و آنها خبر داشتند.
سیل عظیمی از دانشمندان باستان شناسان و توریست ها عازم مارکاواسی شدند.
بعد از بررسی باستان شناسان بسیاری از اشکال دیگر در سنگ ها یافتند که در ابتدا مشخص نبودند.
معروف ترین این مجسمه ها عبارتند از ملکه آفریقایی
تاوارت مردی با سر گرگ خدای مصر
سربازی رومی یا اروپایی
مردی پارسی
فیلهای غول پیکری که نماد هندوستان و معبد رانماسو اویانا که در قبل درباره آن صحبت شد.
یک شتر نشسته که به نظر نماینده ای از صحرای آفریقا
یک مرد سرخپوست
دو قورباغه که نمادی از قبیله دوگون در آسیای جنوب شرق هستند
و بسیاری مجسمه های دیگر
به نقل از اریک فون دانیکن نظریه پرداز فضانوردان باستانی مارکاواسی یک منطقه ای مانند سازمان ملل آن زمان یا چیزی شبیه آن بوده است.
رؤسا و بزرگان از هرجای دنیا در آنجا جمع میگشتند. اما برای چه؟ تاریخ نگاری ها نشان از دوازده هزار سال قدمت میداد اما در آن زمان چطور یک نفر میتوانست هزاران کیلومتر مسافت طی کند؟
سر نخ این موضوع در افسانه ای میان بومیان منطقه بود.
در افسانه ها آمده است ویراکوچا خدای بزرگ که بر خورشیدی نورانی و کوچک سوار بود و بر آسمان پرواز میکرد و گاهی سوار بر حلقه ای نورانی بود به مارکاواسی می آمده تا از حال و روز ویرا یعنی زمینی که روی آن زندگی میکنیم باخبر شود.
ویراکوچا خدایی خیر خواه بود و بعد از آموزش به مردم از دروازه خدایان غیب میشد.
مارکاواسی فاصله زیادی با دروازه خدایان که پیش تر درباره آن صحبت کردیم و دروازه ای بود به سوی کیهان ندارد.
نظریه پردازان عقیده دارند مجمعی که در مارکاواسی گرد هم می آمدند برای سفر از دروازه خدایان استفاده میکردند.
جالب است بدانید مارکاواسی روی خطوط بیشترین انرژی زمین قرار دارد.
@alien2016
تشابه تصویر صخره با مجسمه به جا مانده از بانو نفرتیتی و جمجمه مومیایی شده ای که در پرو یافت شده
@alien2016
@alien2016