از یه جایی به بعد حتی اگر همه چیزم درست بشه؛ هیچ ارزشی نداره
هرچیزی تو زمان خودش قشنگه مثل محبتی که یه نفر میتونست به تو بکنه و نکرد.

بعضی وقتا بهتره هیچی نگی
فقط باید یادت بمونه چی شنیدی.

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود.

از یه جایی به بعد دیگه هیچ تلاشی نمیکنی، اشکاتو حروم نمیکنی، اعصابتو بهم نمیریزی، نسبت به همه چیز خنثی میشی و میزنی به بیخیالی و میگی هرچی شد شد.
اصراری برا بودنش نمیکنی، نه امیدی میمونه نه احساسی.
حوصله اینکه بشینی ساعت ها بحث کنی و خودتو ثابت کنی رو نداری.
مقصر تو نیستی، همه آدما از یه جایی به بعد خسته میشن.
خسته از بحث، خسته از غصه خوردن و...
گاهی وقتا بهترین چیز سکوته؛
سکوت خیلی چیزارو میفهمونه.

آدما همیشه خودشون باعث بی‌ارزش شدن خودشون میشن
با جاهایی که میرن
با کارایی که میکنن
و با حرفایی که میزنن.

از یه جایی به بعد کارم شد سکوت
هیچی نگفتم و فقط نشستم نگاه کردم
به تک‌تک حرکات مسخره‌شون زل زدم
بی‌اینکه چیزی بگم
فهمیدم حرف زدن دیگه فایده نداره
فقط نگاه کردم ببینم
تا کجا می‌خوان حرکتِ اشتباه بزنن
و با خیال راحت فکر کنن من احمقم
و هیچی نمی‌فهمم.

آدما همیشه داستان رو از جایی تعریف می‌کنن که تو دیگه نتونستی تحمل کنی و واکنش نشون دادی؛ اما هیچ‌وقت نمی‌گن خودشون چطوری تورو از نظر روحی و احساسی نابود کردن. اونا قصه رو طوری می‌گن که انگار همه چیز تقصیر تو بوده، اما پشت این سقوط احساسی تو مدت ها بی انصافی و زخم هایی هست که فقط تو می‌دونی چقدر عمیق بوده.

هیچکس کسیو از دست نمیده، اونیکه رفته یکی دیگرو پیدا میکنه و اونیکه مونده خودشو.