من دیگه بیش از حد برای کسی تلاش نمیکنم.
تا جایی که تو من رو ببینی منم تورو میبینم، تاجایی که تو با من حرف بزنی منم با تو حرف میزنم، به همون اندازه درگیرت میشم که تو درگیر منی.

زندگی به من آموخت که همیشه منتظر حمله‌ی احتمالی کسی باشم که به او خوبی فراوان کرده‌ام.

نه اون‌قدر شکست‌ خورده که بگیم ته خطه، نه اون‌قدر موفق که خیالش راحت باشه. یه جایی بین "اگه بازم تلاش کنم حتما میشه" و "دیگه دیر شده" گیر کرده.

یکی از تلخ‌ترین شکل‌های فرسودگی روانی اینه که
دیگه حتی حوصله توضیح دادن ناراحتیت رو هم نداری.

تنها واکنشی که میتونم در مقابل هرچیزی نشون بدم فعلا نگاه کردنه، نه حوصله ی حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم، نه دلم میخواد چیزیو بدونم و بفهمم
فقط نگاه میکنم و تو مغزم سناریو میسازم.

یه وقتایی یه کسی که دوسش داری یه حرفی رو به آدم میزنه که دیگه آدم هیچوقت دلش باهاش صاف نمیشه.
دیگه هیچوقت نمیتونی مثل قبل به اون آدم نگاه کنی حتی اگه به اندازه‌ی تمام وجودت دوسش داشته باشی.
حرفی که شاید از هزارتا غریبه هم بشنوی بی‌تفاوت از کنارشون بگذری ولی چون جایگاه اون آدم توی قلبت با بقیه فرق داشته و تو انتظارشو نداشتی دیگه نمیتونی مثل قبل دوسش داشته باشی.
این بدترین حسیه که یه آدم میتونه تجربه کنه.

بالاخره حق هممونه جلو یک نفر هم که شده خودمونو توضیح ندیم و بلدمون باشه.

از یه جایی به بعد حتی اگر همه چیزم درست بشه؛ هیچ ارزشی نداره
هرچیزی تو زمان خودش قشنگه مثل محبتی که یه نفر میتونست به تو بکنه و نکرد.

بعضی وقتا بهتره هیچی نگی
فقط باید یادت بمونه چی شنیدی.

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود.

از یه جایی به بعد دیگه هیچ تلاشی نمیکنی، اشکاتو حروم نمیکنی، اعصابتو بهم نمیریزی، نسبت به همه چیز خنثی میشی و میزنی به بیخیالی و میگی هرچی شد شد.
اصراری برا بودنش نمیکنی، نه امیدی میمونه نه احساسی.
حوصله اینکه بشینی ساعت ها بحث کنی و خودتو ثابت کنی رو نداری.
مقصر تو نیستی، همه آدما از یه جایی به بعد خسته میشن.
خسته از بحث، خسته از غصه خوردن و...
گاهی وقتا بهترین چیز سکوته؛
سکوت خیلی چیزارو میفهمونه.

آدما همیشه خودشون باعث بی‌ارزش شدن خودشون میشن
با جاهایی که میرن
با کارایی که میکنن
و با حرفایی که میزنن.