گاهی اوقات فقط شما می دانید که واقعاً چقدر احساس بدی دارید، هیچ راهی برای توضیح آن وجود ندارد و هیچ کلمه ای وجود ندارد که بتواند آن را توصیف کند.

‏حرفی ندارم؛ با خونواده، دوستام و حتی با خودم هم قطع رابطه کردم. ساعت‌ها می‌شینم و به درو دیوار، ظرف غذا، لیوان آب، صفحه‌ی خاموش تلویزیون و تصویر تاریک خودم درش زل می‌زنم. شبیه یه جسم بی‌جون، بی‌صدا، بدون حرکت. توو وجودم خلأ بزرگی حس می‌کنم. خالی‌ام؛ خالی‌تر از همیشه.

آدم نباید فراموش کنه چطوری باهاش رفتار کردن، تو چه موقعیتی قرارش دادن، باهاش چطوری حرف زدن و چی بهش گفتن؛ آدم وقتی فراموش کنه، هزاربار تو موقعیت مشابه قرار می‌گیره.

من دیگه بیش از حد برای کسی تلاش نمیکنم.
تا جایی که تو من رو ببینی منم تورو میبینم، تاجایی که تو با من حرف بزنی منم با تو حرف میزنم، به همون اندازه درگیرت میشم که تو درگیر منی.

زندگی به من آموخت که همیشه منتظر حمله‌ی احتمالی کسی باشم که به او خوبی فراوان کرده‌ام.

نه اون‌قدر شکست‌ خورده که بگیم ته خطه، نه اون‌قدر موفق که خیالش راحت باشه. یه جایی بین "اگه بازم تلاش کنم حتما میشه" و "دیگه دیر شده" گیر کرده.

یکی از تلخ‌ترین شکل‌های فرسودگی روانی اینه که
دیگه حتی حوصله توضیح دادن ناراحتیت رو هم نداری.

تنها واکنشی که میتونم در مقابل هرچیزی نشون بدم فعلا نگاه کردنه، نه حوصله ی حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم، نه دلم میخواد چیزیو بدونم و بفهمم
فقط نگاه میکنم و تو مغزم سناریو میسازم.

یه وقتایی یه کسی که دوسش داری یه حرفی رو به آدم میزنه که دیگه آدم هیچوقت دلش باهاش صاف نمیشه.
دیگه هیچوقت نمیتونی مثل قبل به اون آدم نگاه کنی حتی اگه به اندازه‌ی تمام وجودت دوسش داشته باشی.
حرفی که شاید از هزارتا غریبه هم بشنوی بی‌تفاوت از کنارشون بگذری ولی چون جایگاه اون آدم توی قلبت با بقیه فرق داشته و تو انتظارشو نداشتی دیگه نمیتونی مثل قبل دوسش داشته باشی.
این بدترین حسیه که یه آدم میتونه تجربه کنه.

بالاخره حق هممونه جلو یک نفر هم که شده خودمونو توضیح ندیم و بلدمون باشه.

از یه جایی به بعد حتی اگر همه چیزم درست بشه؛ هیچ ارزشی نداره
هرچیزی تو زمان خودش قشنگه مثل محبتی که یه نفر میتونست به تو بکنه و نکرد.