خیلی وقت‌ها برای سرویس‌های پراکسی، برای هر پروتکل (مثل http و socks5) یه پورت جدا باز میکنیم. خب این مدل جواب میده، ولی از نظر من خیلی تمیز نیست و فقط شلوغ‌کاریه.

به نظرم استفاده از یه پورت mixed (یا همون multiplexing) مفیده.
قضیش اینه ما به جای دو تا پورت، یکی باز میکنیم که کمی هوشمنده. وقتی کلاینت وصل میشه، سرور قبل از هر چیزی یه نگاه سریع به بایت اول کانکشن میندازه (بدون اینکه دیتا رو مصرف کنه) اگر بایت اول 0x05 باشه، سیستم میفهمه که این ترافیک socks5 هستش و هدایتش میکنه به بخش مربوطه؛ اگر بایت اول کاراکترهای متنی باشه (مثل حروف GET یا CONNECT) متوجه میشه که این ترافیک http هستش...

در واقع با یه پورت واحد، همزمان چند نوع ترافیک رو هندل میکنیم. این مدل خیلی بهینه‌تره. هم کانفیگ‌ها خلوت‌تر میشن و هم مدیریت سیستم خیلی راحت‌تر میشه. کلاً اینکه بتونی یه پیچیدگی اضافه رو با یه منطق ساده جایگزین کنی حس لذت‌بخشیه. 🤍

لینک پست من در لینکدین

@ahplogs

توی مسیر یادگیری خیلی‌ها رو میبینم که میخوان سناریو پیاده کنن، اما به محض اینکه به اولین دیوار دیباگ میخورن، قصه تموم میشه. حقیقت اینه که داکیومنت خوندن و ویدیو دیدن فقط پیش‌نیاز ماجراست؛ اصل کار وقتی شروع میشه که سیستم‌تون بالا نمیاد و باید تا ته لاگ‌ها بگردید تا علت خطا رو پیدا کنید. برای همین تصمیم گرفتم از این هفته یه سری سناریوی فنی تعریف کنم و خودم هم پایاپای با شما اونها رو پیاده کنم. فقط یه نکته رو شفاف بگم که این قضیه نه کلاس درسه و نه قراره نقش منتور رو بازی کنم؛ یعنی قرار نیست باگ‌های کسی رو حل کنم یا گره فکری کسی رو باز کنم. تو این مسئله مسیر رو برای لذت شخصی و ارتقای مهارت خودم میرم و دقیقاً همین سردرگمی‌ها و چالش‌های مسیر برای من جذابه. اگر شما هم از درگیر شدن با مسائل واقعی لذت میبرید، پایه بودید تا با هم پیش میریم و خروجی‌های همدیگه رو میبینیم. 🥂
#تکلیف

@ahplogs