همیشه وقتی یه اتفاقی میوفته و سرش ناراحت یا عصبی میشم وغر میزنم اینجوریم که چقدر بی صبرم😭
ولی بعدش اینجوریم که شاید طبیعی باشه شاید طبیعی باشه که ازین حجم از بدبختی و بی عدالتی حداقل فریاد بکشم و گریه کنم.

هر روزی که میگذره بیشتر میفهمم چقدر بدبختیم
البته هر روزیم که میگذره بدبخت تر میشیم

هنوز به این فکر می‌کنم که چطور از اون چیزی که بینمون بود، رسیدیم به این چیزی که الان بینمونه.

من خود بلای خویشم، از خود کجا گریزم؟ :)

-امیرخسرو دهلوی

به یه حدی رسیدم که نمیگم کاش بمیرم میگم کاش یجوری محو میشدم ازین زندگی که هم خودم راحت میشدم،هم بقیه از دستم راحت میشدن؛هم خونوادم بعد من ناراحت نمی‌شدن😭

بی کسی خیلی بد دردیه... :)))

کاش خواهر میداشتم:))))))))

نمیدونم کابوس بود یا واقعیت😭

عمق غمگین بودن فقط اونجایی که بند بند وجودت پر از درده ولی هیچی نمیگی.

منم همینطور خیلی منم همینطور.

مسئله اینجاست که تو این زندگی از یه جایی به بعد واسه تک تک اتفاقایی که میوفته نمیدونی تقصیرو بندازی گردن خودت یا سرنوشت ...
نمیدونم شاید تقصیر منه و دارم تاوان پس میدم ولی تاوان چی؟
چرا اینجوری؟

:)

نمیدونم شاید ی پرنده ی زخمی دیدم و درمونش نکردم. شاید ی بچه برام بای بای کرد و من نکردم. شاید رو زمین تیکه نون دیدم و نذاشتم کنار دیوار تا کسی لهش نکنه. شاید برای گربه ای که بهم زل زده بود میو نکردم. شاید ی کاغذ دیدم روش اسم خدا بود و برنداشتم بذارمش روی درخت. شاید دل خیلیارو شکستم. شاید اشک خیلیارو درآوردم. حتما ی کاری کردم که لایق این روزام. نه؟! حتما آدم بدی بودم من.

سیمرغ بدترین حال هم میرسه به دیدن ناراحتی آدمایی که دوستشون داری ولی نمیتونی براشون کاری انجام بدی.

میدونین چیزی که بیشتر از همه آدمو اذیت می‌کنه تو این زندگی چیه؟
اینه که بیشتر از نود درصد مشکلات  زندگی یه آدم مقصرش یه آدم دیگس یا شایدم آدمای دیگه، یه آدمی که زندگی هزاران نفر یا شایدم میلیونها و یا شایدم کل آدمای جهانو نابود می‌کنه اونم سر یه عقده یه کینه یه تنفر یه لذت یا شایدم یه علاقه...
این خیلی وحشتناکه که فقط یه آدم یا یه عده اینقدر توانایی دارن که میتونن حداقل باعث درگیری فکری یا شاید گریه میلیون ها نفر بشن ولی اون میلیون ها نفر حتی نمیتونن فکر خودشونو آروم کنن یا غمشونو درمان:)

نمیدونم چطوری ولی من هنوز دلم روشنه :)

انقدر پاش وایمیسم تا بشه همونی که میخوام.