سایت آفتاب لارستان

💠 طلوعِ غروب

🎭پیرامون تئاتر «۱۱۳ دقیقه بعد از غروب» که در اوز روی صحنه است

✍️دکتر ابراهیم مهرابی/ گراش
🔸دکترای مبانی نظری اسلام

🔹توفیق یار شد و در اوز، به همراه خانواده به تماشای تئاتر «۱۱۳ دقیقه بعد از غروب» که اجرای را آن چندی پیش متوقف کرده بودند، نشستیم.
🔹حدود دو ساعت، بدون احساس خستگی و بیهودگی، محو شنیدنِ روایت‌ها و غرق در صورت‌بندی‌هایش شدیم. گفتم چند سطری نیز بنویسم و شما را به دیدن آن تئاتر فاخر دعوت کنم.

۱_ اکثر تماشاگران در آن شب از همشهریان فرهیخته گراشی و علاقمند به هنر بودند. بی‌شک، روان سالم و روح ظریف و جمالیاب، در کوی قاف نیز به یافتن و ملاقات هنر می‌رود.
۲_ سالن طوری بود که بر خلاف رویّه مرسوم، از بالا و با اشراف کامل، بازی را تماشا می‌کردی و بر مجموعه کنش‌های بازیگران اشراف کامل داشتی.
۳_ میزانسن، عالی بود. هارمونیِ همخوان و همنوا در چیدمانِ مولفه‌های موجود در صحنه، نور، صدا و...و... به وضوح و بی‌هیچ تکلّفی، دیده می‌شد و حظّ آفرین بود.
۴_ بازیگران «تَی اِز تَی بهتر» بودند. موسیقی چه زیبا و بجا با گفتار و رفتار بازیگران همراه می‌شد. تُن صدا، ریتم و زیر و بم کلام، حرکت تَن و تُن و... کاملا تمرین شده و هنرمندانه ارائه می‌گردید. بازیگران چنان غرق در بازی خود بودند که گویا هیچ التفاتی به حضور تماشاگران نداشتند و این نیز از حسنات کار هنری است؛ اما ما را کاملا به خود جذب کرده بودند و لذا هر لحظه منتظر ادامه دیالوگ‌ها بودیم. سِیر بازی، انتظار آفرین بود و لذا بی‌اختیار، ما خود را در بازی آنان شریک می‌دانستیم.
۵_ تسلط همه بازیگران بر گویش افغانی قابل تحسین بود و نشان می‌داد که زحمت زیادی برای آماده‌سازی این تئاتر کشیده بودند.
۶_ دیالوگ‌ها و منولوگ‌ها حکایت‌گر درگیری بین انسان با خود انسان در دو حوزه ارزش‌ها و آرزوها بود. گاه آن دو باهم در تضاد و چالش بودند و گاه یکی بر دیگری غلبه می‌کرد اما انسانِ درمانده و مفلوک، چاره‌ای جز پذیرش و نیک‌انگاری این تضادها را نداشت. او خار و گل را بر شاخه وجود خویش، حس می‌کرد.
۷_ دوگانه‌یِ [ترس _ جسارت] و [خوف _ رجاء]، که شاکله و هویت هر انسانِ دردمند و آگاهی را تشکیل می‌دهد به‌صورتِ خطی ممتد در کلِ جریانِ نمایش، هویدا بود.
۸_ ارجِ خانواده به عنوان یک نهاد اجتماعی، چه به عنوان ارزشی اعتباری و چه به عنوان ارزشی حقیقی، در مرکز دیالوگ‌ها حضور داشت؛ به حدی که برای حفظ آن، گاه مجبور می‌شدند آرزوهای نه چندان روا، بر قائمه ارزشیِ انسانِ معمولی، حداقل در ذهن و نه در عمل، پیشی بگیرد. دوچیز بر این مخمصه وجودی و پارادوکسِ اخلاقی، سایه افکنده بود، الف: خشک دینیِ داخلی (رفتار طالبان) و ب: توهّم آفرینیِ خوش خیالانه ( نظام سلطه و آمریکا).
۹_ وقتی مرکزِ روایت به سمت رهایی از این مخمصه اگزیستانسیالیستی، متمایل می‌شد، انسان مجبور می‌شد تا برای تجربه آتونومی (آزاد در...) و ایمانسِپِیشِن (آزاد از...) به تغییر هویت خود دست بزند و بزرگترین پارادوکس هستی شناسانه را به نمایش بگذارند؛ یعنی برای آزادی دست به اسارت و قیدپذیری بزند!! آنجا که «محمود علیپورِ» فوق‌العاده خوش نقش می‌گوید: من باید با دوتا لباس از خودم دور شوم!
او برای فرارِ (مکانی که در واقع فرارِ مقامی بود) مجبور شده بود تا با لباس نظامی در زیر و چادر زنانه در رو، عزمِ فرار کند. پناه آوردن به این دو نماد (که یکی نماد شهوت و دیگری نماد غضب بود) حکایتگر آن است که در زندگی‌های پر اضطراب، عقل ابزاری (راتیونِ) با به خدمت گرفتنِ قوه شهوت و غضب بر عقل منبعی (اینتِلکتِ) غلبه می‌کند؛ چیزی که دنیای سیاست‌زده کنونی سخت به آن مبتلی شده است.
۹_ با همه تاکیدی که از ابتدا بر جنگ، دلهره، ناامیدی، ترس، تردید و...و... می‌شود اما در پایان با ورود گهواره و لباس نوزاد و... ، امید به زایش، حیات، بالندگی و سرزندگی را به ارمغان می‌آورد و با تغییر آنی نور و صدا و بازگشت هر چهار بازیگر و کارگردان به روی سن، حس خوشی را به تماشاگر بالا نشین القا می‌کند. لذا همه با کف زدن‌های خود رضایت خویش از کار هنرمندانه آنان ابراز کردند.
۱۰_ این تئاتر و مهارت بازیگرانش در حد ملی قابل ارائه است و از استانداردهای هنری درخوری بر خوردار است.
۱۱_ تقدیم دسته گل از طرف همشهریان گراشی حاضر به عوامل تئاتر و گرفتن عکس دسته جمعی و یادگاری، بر شیرینیِ اثر و خوش لحظه‌ای ماها افزود.
۱۲_ این تئاتر یک عیب اساسی نیز داشت و آن این بود که برای تماشایش باید ۲۰ کیلومتر راه را طی می‌کردید ولی بالاخره بوی پیراهن، کار خودش را می‌کند و چشم‌روشنی را به بار می‌آورد و در آنی، مصر و کنعان یکی می‌شوند.

🔹ما که لذت بردیم، پیشنهاد می‌کنم شما نیز در فرصت باقیمانده، خود را از این لذت محروم نکنید. فرزندانِ هنریِ شهر، به شورِ حضور شما دلگرم‌تر می‌شوند.

490 views07:10