سایت آفتاب لارستان

💠 درس‌های دیدارم با یک چینی در دُبی

✍️فرهاد ابراهیم‌پور(محمودا)
🔸مدیرمسئول سایت ستاره اوز

دست روزگار آدم را به جاهایی می‌برد و می‌کشاند که از قبل اصلا انتظارش را ندارد.
سال ۷۱ بود که برای کار به دبی رفتم و در مغازه‌ای شروع به‌کار کردم. قبل از آن طی دو سفر زیارتی در سال‌های ۶۳ و ۶۷ هم به دبی رفته بودم. آن سال‌ها هنوز تفاوت بین یک چینی و ژاپنی و کره‌ای و فلپینی نمی‌دانستم. از سال ۷۱ آرام آرام قوه تشخیص قوم‌ها و ملت‌های مختلف که در دبی کار می‌کردند برایم بیشتر شد تا جایی که در آخرین سال‌ها خیلی زود تفاوت آدم‌های این کشورها را می‌فهمیدم؛ قد و قواره و لحن و رنگ پوست و حدود بادامی چشم‌ها و بعدها سبک و سلوک زندگی آنها را بیش از پیش دریافتم.
فلپینی‌ها که نسبت به دیگر کشورهای آسیای جنوبی شرقی به لحاظ تعداد و شاغلین در دبی حضوری زودتر و پایدارتر از دیگر کشورهایی چون چین و ژاپن و کره داشتند قابل شناخت بودند و ملاک چهره آنها برای فلپینی بودنشان کار سختی نبود هرچند نپالی‌ها نیز شباهت اندکی با آنها داشتند.
اولین باری که با یک چینی از نزدیک آشنا شدم و با او کمی حرف زدم سال ۱۹۹۶ میلادی در منطقه صناعی قصیص شهر دبی بود. منطقه‌ای مرزی بین شارجه و دبی که بیشتر انبارها و گاراژ و صنایع کوچک و کارگاهی در آن منطقه بود. آن موقع این منطقه دور از مرکز دیره و بر دبی حساب می‌شد. خیلی از مغازه داران اوزی و منطقه و صاحبان شغل تجاری در آن مناطق انبار داشتند و چندین معمل طابوقی (کارگاه بلوک زنی) کوچک و بزرگ نیز در آن مناطق بودند. اوزی‌ها در منطقه قصیص صاحب چندین کارگاه بلوک‌زنی بودند همچون معمل طابوقی حاجی نادر العوضی و معمل طابوقی بارور و چند کارگاه دیگر اوزی و غیر اوزی.
قسمتی از آن مناطق در آن‌زمان حتی آسفالت نبود و به‌جای چهار راه اکثرا فلکه بود، مثل فلکه قصیص و کاترپیلار و بی‌ام دبلیو در شارجه و غیره. امکانات در آن مناطق بسیار اندک بود و جز در نزدیکی فلکه قصیص رستوران درست و حسابی نبود و بیشتر کارگران آن مناطق یا در نزدیکی همان کارگاه‌ها زندگی می‌کردند یا در سوناپور کمپ کارگران که نزدیک قبرستان دبی بود در اطاق‌های ۶ تا ۸ نفره سکونت داشتند.
این‌را از این جهت برایتان توصیف کردم که بدانید چینی‌ها به لحاظ تعداد و اثرگذاری چگونه وارد امارات شدند. در یکی از آن‌روزها که در شرکتی در آن منطقه کار می‌کردم نزدیک ظهر بود دیدم زنی حدود سی ساله با کلاه حصیری بزرگی که مثل چتری در آن تابستان گرم و شرجی دبی بر سرش بود دم در ایستاده و کیفی در دست و چند عدد عینک دودی و ساعت مچی هم کف دستش گرفته است. با خودم گفتم این بدبخت بیچاره‌ها را ببین از بدبختی و فقر از بنگالی هم بدتر و روزگار سیاه تر، برای فروش چند عدد عینک و ساعت تا کجا با پای پیاده آمده‌اند؟!
با انگلیسی شکسته‌ای که می‌دانستم با او حرف زدم‌. گفت برای سه ماه آمده است و به‌صورت گروهی آمده‌اند و همین جنس‌ها را می‌فروشند و دوستانش در جاهای دیگر هستند.
کمی آب سرد برایش آوردم نخورد. گفت خیلی سرد است. آن‌زمان فهمیدم که چینی‌ها آب سرد و یخ اصلا نمی‌خورند یا خیلی کم می‌خورند. چای آوردم بدون قند خورد، کنار سایه دیوار ایستاده بود و عرق از تمام بدنش می‌ریخت.
نمی‌دانستم در چین شهری مانند دبی شرجی و‌گرم هست یا نه، ولی طاقت این آدم زیاد و فروشندگی او در آن بیابان و منطقه واقعا حیرت‌آور بود.‌
همکاران بنگالی و هندی و حتی فلپینی می‌گفتند اینها آدم‌های مسکینی هستند.
سال به سال گذشت، تعداد آنها بیشتر و بیشتر شد، از عینک و ساعت تا چتر و بادبزن زیبای چینی تا کیف پولی تا روسری و هرچه سبک بود و در یک ساک دستی جا می‌گرفت را می‌آوردند و کارگران که در آن مناطق بسیار زیاد بودند از آنها خرید می‌کردند. قیمت آنها از بازار ارزانتر بود و گاهی هم گرانتر اما فروش آنها بد نبود.
بعد از مدتی تعداد و حضور آنها و دستفروشان دوره‌گرد چینی کم و کمتر شد. فهمیدم که روانه بازار شدند و شروع کرده‌اند به خرید مغازه در مراکز مهم تجاری دیره دبی همچون بازار اوزی‌ها و بازار مرشد، بازار سبخه و...
تا جایی حضورشان را بیشتر کردند که سرقفلی مغازه‌ها بیشتر شد و خریداران آن بیشتر چینی‌ها بودند. آنها با خود ساز و کار دیگری آوردند و معلوم بود آنها که پای پیاده همه مناطق دبی را وجب به وجب می‌گشتند و خرده‌ریزهایی می‌فروختند فقط کارگران مسکینی نبودند که در بیابان و‌ پای پیاده اجناسی می‌فروختند، آنها عملا شرایط بازار و مکان‌های دبی را از نظر می‌گذراندند و به‌قول معروف در پی تحقیق میدانی بازار بودند.

217 viewsedited 08:36