مولانا قبل از دیدار شمس سجاده‌نشینی بود با وقار، استادی بود عالِم، عابدی بود مخلِص و زاهدی بود با تقوا. بر منبر می‌رفت و موعظه‌های ارزشمندی نثار مردم می‌کرد.
اما دیری نپایید که از دیار تبریز شمسی بر او تابید و جان فسرده او را به آتش عشق مشتعل کرد و این ابیات را بر زبان او جاری:

شُکر ایزد را که دیدم روی تو
یافتم ناگه رهی من سوی تو

چشم گریانم ز گریه کُند بود
یافت نور از نرگس جادوی تو

اولین درسی که شمس به او آموخت "تهی شدن" بود. گفت: تو بیش از حد خوردی، بیش از حد آموختی و بیش از حد فربه شدی. حال وقت آن است که از هرآنچه آموختی تهی شوی.

گفت که: «تو شمع شدی، قبله این جمع شدی»
جمع نیم، شمع نیم، دود پراکنده شدم

گفت که: «شیخی و سری، پیش‌رو و راهبری»
شیخ نیَم، پیش نیم، امرِ تو را بنده شدم

عریان شو، به دریای عشق غوطه زن و گوهر‌هایی را که نصیب می‌شوی بر سر آدمیان ریز.

"از غوطه زدن در دل این بحر بیابی
دُرّی که درون صدف عشق نهان است"

شمس، مولانا را به قماری فراخواند که تلخی باخت‌های پی‌درپی، ذره‌ای از شیرینی بُرد نمی‌کاهد.

"خُنُک آن قماربازی که بباخت آنچه بودش
بنماند هیچش الّا هوس قمار دیگر"


✍ رامین علی‌زاده

رفتم از یاد تو اما غمت از یاد نرفت
عاشقی سخت به دست آمد و بر باد نرفت

رفتم از یاد تو اماّ غمت از یاد نرفت
عاشقی سخت به دست آمد و بر باد نرفت

خسرو خواهد بُکُشد عشق به نیرنگ، ولی
عشق شیرین به جفا از دل فرهاد نرفت

عاقلان طعنه زنند و به ملامت گویند
راز این عشق چرا در سر استاد نرفت؟

گر بگویند که بند است و گرفتاری و غم
ای خوشا آنکه به بند آمد و آزاد نرفت

عشق باشد که به معماریِ دل برخیزد
پس صد افسوس بر آن سینه که آباد نرفت


رامین علی‌زاده

هم‌چو مجنون‌اند و چون ناقه‌ش یقین
می‌کشد آن پیش و این واپس به کین

میل مجنون پیش آن لیلی روان
میل ناقه پس پی کره دوان

گفت ای ناقه چو هر دو عاشقیم
ما دو ضد پس همره نالایقیم

تا تو با من باشی ای مردهٔ وطن
پس ز لیلی دور ماند جان من

آنچنان افکند خود را سخت زیر
که مخلخل گشت جسم آن دلیر

چون چنان افکند خود را سوی پست
از قضا آن لحظه پایش هم شکست

پای را بر بست و گفتا گو شوم
در خم چوگانش غلطان می‌روم

دفتر چهارم / مثنوی معنوی

*عکس از کتاب اسطرلاب حق (گزیده فیه مافیه مولانا)

چون بسی ابلیس آدم روی هست
پس به هر دستی نشاید داد دست

زانک صیاد آورد بانگ صفیر
تا فریبد مرغ را آن مرغ‌گیر

بشنود آن مرغ بانگ جنس خویش
از هوا آید بیابد دام و نیش

دفتر اول / مثنوی معنوی

*عکس از کتاب اسطرلاب حق (گزیده فیه مافیه مولانا)

هر کسی گر عیب خود دیدی ز پیش
کی بدی فارغ وی از اصلاح خویش

غافل‌اند این خلق از خود ای پدر
لاجرم گویند عیب همدگر

دفتر دوم / مثنوی معنوی

*همان

آدمی مخفیست در زیر زبان
این زبان پرده‌ست بر درگاه جان

مثنوی معنوی / دفتر دوم

*همان

پای در دریا منه کم‌گوی از آن
بر لب دریا خمش کن لب گزان

گرچه صد چون من ندارد تاب بحر
لیک می‌نشکیبم از غرقاب بحر

جان و عقل من فدای بحر باد
خونبهای عقل و جان این بحر داد

تا که پایم می‌رود رانم درو
چون نماند پا چو بطانم درو

فیه مافیه
مثنوی معنوی

حضرت مولانا