چو عیب تن خویش داند کسی
ز عیب کسان برنخواند بسی..

فردوسی

ببار ای نم نم باران، گرفتارم، گرفتارم
در این بازی بی‌پایان، گرفتارم، گرفتارم

اگرچه آهوی دشتم، مرا پای دویدن نیست
میان تور صیادان، گرفتارم، گرفتارم

برای جرم ناکرده، بسی تاوان بپردازم
چو زندان‌بان در این زندان، گرفتارم، گرفتارم

نمی‌دانم، تو گویی من به جبر خویش محکومم
چو بنده در کف سلطان، گرفتارم، گرفتارم

مرا مقصد هویدا شد، ولیکن راه پیدا نیست
به سان گوی در چوگان، گرفتارم، گرفتارم

خوشا روزی که کشتیبان نوید ساحلم آرد
چنان کشتی در این توفان، گرفتارم، گرفتارم


رامین علی‌زاده

مولانا قبل از دیدار شمس سجاده‌نشینی بود با وقار، استادی بود عالِم، عابدی بود مخلِص و زاهدی بود با تقوا. بر منبر می‌رفت و موعظه‌های ارزشمندی نثار مردم می‌کرد.
اما دیری نپایید که از دیار تبریز شمسی بر او تابید و جان فسرده او را به آتش عشق مشتعل کرد و این ابیات را بر زبان او جاری:

شُکر ایزد را که دیدم روی تو
یافتم ناگه رهی من سوی تو

چشم گریانم ز گریه کُند بود
یافت نور از نرگس جادوی تو

اولین درسی که شمس به او آموخت "تهی شدن" بود. گفت: تو بیش از حد خوردی، بیش از حد آموختی و بیش از حد فربه شدی. حال وقت آن است که از هرآنچه آموختی تهی شوی.

گفت که: «تو شمع شدی، قبله این جمع شدی»
جمع نیم، شمع نیم، دود پراکنده شدم

گفت که: «شیخی و سری، پیش‌رو و راهبری»
شیخ نیَم، پیش نیم، امرِ تو را بنده شدم

عریان شو، به دریای عشق غوطه زن و گوهر‌هایی را که نصیب می‌شوی بر سر آدمیان ریز.

"از غوطه زدن در دل این بحر بیابی
دُرّی که درون صدف عشق نهان است"

شمس، مولانا را به قماری فراخواند که تلخی باخت‌های پی‌درپی، ذره‌ای از شیرینی بُرد نمی‌کاهد.

"خُنُک آن قماربازی که بباخت آنچه بودش
بنماند هیچش الّا هوس قمار دیگر"


✍ رامین علی‌زاده