دلهای دوستان تو خون می‌شود ز خوف
باز از کمال لطف تو دل می‌دهد رجا

یارب قبول کن به بزرگی و فضل خویش
کآن را که رد کنی نبود هیچ ملتجا

ما بندگان حاجتمندیم و تو کریم
حاجت همیشه پیش کریمان بود روا

کردی تو آنچه شرط خداوندی تو بود
ما در خور تو هیچ نکردیم ربنا

اولیتر آن که هم تو بگیری به لطف خویش
دستی، و گر نه هیچ نیاید ز دست ما

ای یار جهد کن که چو مردان قدم زنی
ور پای بسته‌ای به دعا دست برگشا

کس را به خیر و طاعت خویش اعتماد نیست
آن بی‌بصر بود که کند تکیه بر عصا

غم نیست زخم خوردهٔ راه خدای را
دردی چه خوش بود که حبیبش کند دوا