گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باد از گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس قصرِ فردوس به پاداشِ عمل می‌بخشند ما که رندیم و گدا، دیرِ مُغان ما را بس بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببین کاین اشارت…

دگر از وصل وجودت اثری نیست که نیست در شب تیره و تارم قمری نیست که نیست رامین علی‌زاده

همه شب چشم به راهم که بیینم رویت پسِ شب های امیدم سحری نیست که نیست

گر تو قصد سفر خانه اغیار کنی بجز از راه رجوعت نظری نیست که نیست

دانه بودم چو درختی شده ام با عشقت لیک چون باز نیایی ثمری نیست که نیست

ما در این بادیه سرگشته و حیران شده ایم در تکاپوی وصالت حذری نیست که نیست