خاص مثل سعدی
جان عزیزش رو به عنوان مژدگانی تقدیم معشوق می‌کنه❤️

اگر دمی ز تو بویی به من رساند باد
هزار جان و جهانم فدای آن دم باد..

بهای وصل تو گر جان بُود خریدارم
که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید..

مردم نگرانند گرفته قمری را
جز ماه نباشد نظری هر بصری را

در شهر دو سه عاشقِ دل‌خستهِ رنجور
دیدند به کرّات از او بِه اثری را

تعبیر فراوان که چرا ماه چنین است
یاقوت گرفته‌ست به رو معتبری را؟

بس علت باطل بشنیدم ز خلایق
لیکن نَبُوَد فاش چنین راز سری را

یک قوم بداند که سبب چیست قمر را
اماّ نکند فاش سبب هر بشری را

"گویند که شد سرخ به خون دل عشاق"
جز عشق نباشد دگران را هنری را



نگران: ۱. نگاه کننده
۲. پریشان، آشفته

متناسب با شرایط...❤️

رامین علی‌زاده

جز یاد عزیزت نبُوَد هیچ به خاطر
مردم نبُود جز به رخ ماه تو ناظر

گر قصد کنی جان بستانی ز خلایق
عاشق تو ببینی که به میدان شده حاضر

دل وصف تو را امر بفرمود به لب‌ها
لب ها همه با دیدن رویت شده قاصر

این شعر و غزل در خور تحسین کسی نیست
هرکس که بدیده‌ست رخت، شاعر فاخر

رامین بنما صبر که این درد فراقش
با عمر به درمان برسد گر رسد آخر

غزل جدیدم ❤️
امیدوارم خوشتون بیاد ❤️

جز یاد تو بر خاطر من نگذرد ای جان..

زلیخا گشت بازاری که پیدا کرد یوسف را
مرا باشد خریداری که یک دکان نمی‌داند

رامین علی‌زاده

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند
لاغر صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز
مردار بود هر آنکه او را نکشند

خاقانی

استاد عبدالکریم سروش

از خدا می‌خواه تا زین نکته‌ها
در نلغزی و رسی در منتها

زانک از قرآن بسی گمره شدند
زان رسن قومی درون چه شدند

مر رسن را نیست جرمی ای عنود
چون ترا سودای سربالا نبود

مثنوی معنوی / دفتر سوم / حضرت مولانا

بدی مکن که درین کشت زار زود زوال
به داس دهر همان بدروی که می‌کاری

مولانا

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت
وآنچه در خواب نشد چشم من و پروین است

سعدی

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
تا ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

حافظ

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

حافظ

تو چه دانی که ما چه مرغانیم
هر نفس زیر لب چه می خوانیم

کی بمانیم اندر این خانه
چون در این خانه جمله مهمانیم

تا در این صورتیم از کس ما
هم نرنجیم و هم نرنجانیم


دیوان شمس / مولانا

ای دل به صبر کوش که هر چیز بگذرد
زین حبس هم مرنج که این نیز بگذرد

ملک‌الشعرا بهار

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه
ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد که سرّیست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند
تو بزرگی و در آیینهٔ کوچک ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان
این توانم که بیایم به محلت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا
در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن
تا به همسایه نگوید که تو در خانهٔ مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد
که بدانست که در بند تو خوشتر که رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده
نکنم خاصه در ایام اتابک دوهوایی


سعدی