بر گلویت تیغ ها را دست نیست
گر چو اسماعیل قربانت کنم

معشوق همین‌قدر بی‌رحمه

عاشق هم همین‌قدر مظلوم

سعدی به جور و جفا مهر از تو برنکند
من خاک پای توام ور خون من بخوری

ما سپر انداختیم با تو که در جنگ دوست
زخم توان خورد و تیغ، برنتوان آختن

سعدی

تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا؟
تو دیدی هیچ ماهی را که او شد سیر از این دریا؟

بُوَد عاشق، فراق اندر چو اسمی خالی از معنی
ولی معنی چو معشوقی، فراغَت دارد از اَسما

تویی دریا، منم ماهی چنان دارم که می‌خواهی
بکُن رحمت، بکُن شاهی که از تو مانده‌ام تنها

مولانا

آدم همیشه تو شرایط خاص قدر داشته‌هاش رو می‌دونه.
این جمله برای همه چیز صدق می‌کنه.

خدا را دریابید...

این جفای خلق با تو در جهان
گر بدانی گنج زر آمد نهان

خلق را با تو چنین بدخو کنند
تا تو را ناچار رو آن سو کنند

دفتر پنجم / مثنوی معنوی / حضرت مولانا

تا که عشقِ تو حاصل افتادَست
کارِ ما سخت، مشکل افتادست

آب از دیده‌ها از آن باریم
کِآتشِ عشق، در دل افتادست

در ازل پیش از آفرینشِ جسم
جان به عشقِ تو مایل افتادست

جان نه تنهاست عاشقِ رویت
پای دل نیز در گِل افتادست

سالکانِ یقینِ روی تو را
بارگاهِ تو منزل افتادست

من رسیدم به وصلِ بی وَصفَت
عقل را رایِ باطل افتادست

عطار نیشابوری

در ازل بود که پیمان محبت بستند
نشکند مرد اگرش سر برود، پیمان را

سعدی

ما امانت‌دار عشقیم از ازل
آنچه گردون برنتابد بار ماست

فیاض لاهیجی

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی دَرِ ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن بِه
که تحیّتی نویسی و هدیتی فرستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصالْ مرهمی نِه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هَیجا
تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری
که چو قبله‌ایت باشد بِه از آن که خود پرستی

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد
چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

گِله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

سعدی

هنوز نقش وجود مرا به پرده هستی
نبسته بود زمانه كه دل به مهر تو بستم

صدای استاد با صدای موج دریا بالا پایین میشه.
واقعا به به

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی؟
چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیایی؟

سعدی

آن را که تو از سفر بیایی
حاجت نبود به ارمغانی

گر ز آمدنت خبر بیارند
من جان بدهم به مژدگانی

سعدی

خاص مثل سعدی
جان عزیزش رو به عنوان مژدگانی تقدیم معشوق می‌کنه❤️

اگر دمی ز تو بویی به من رساند باد
هزار جان و جهانم فدای آن دم باد..

بهای وصل تو گر جان بُود خریدارم
که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید..