شمع را باید از این خانه به دربردن و کشتن تا به همسایه نگوید که تو در خانهٔ مایی سعدی

فکر کنید سعدی کنار معشوقش توو تاریکی نشسته بوده، یهو با خودش می‌گه یه شمع روشن نکنم؟ قلبش فریاد می‌زنه... دیوانه!! تا مهتاب کنارت نشسته، چه حاجت به شمع؟؟؟

شمعی به پیش روی تو گفتم که برکُنم حاجت به شمع نیست که مهتاب خوش‌تر است

تو آتیشی خب مسخره‌ست پیش تو شمع روشن کنم دیگه. تو یوسفی خب مسخره‌ست گل بگیری دستت دیگه.

عاشقِ دلباخته شمع، پروانه‌ست. پروانه اینقدر دور شمع می‌چرخه که آخر شمع بال و پرشو می‌سوزونه. در واقع عاشق (پروانه) در معشوق (شمع) فنا می‌شه و این نهایت عشقه...

انصاف نباشد که من خسته و رنجور پروانه او باشم و او شمع جماعت سعدی🍓✨️

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق چار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست ببینید حافظ چقدر زیبا عاشق می‌شه... همون لحظه ای که از چشمه عشق وضو می‌گیره (عاشق می‌شه)، بر هرچیزی بجز عشق و معشوقش چارتکبیر می‌زنه چارتکبیر: نماز میت یعنی فاتحه هرچیزی بجز عشق رو می‌خونه...

شما وقتی از یک آدم معمولی بپرسی آدما با چی زنده‌ان؟ به احتمال زیاد جواب می‌ده: خب معلومه؛ با اکسیژن، با آب، با غذا ولی وقتی از حافظ همین سوال رو می‌پرسن، اینجوری جواب می‌ده: هر آن کسی که در این حلقه نیست زنده به عشق بر او نمرده به فتوای من نماز کنید شرط…