با تکه‌های پیکرمان
با گیسوان دخترمان
می‌خواستید چه کار کنید؟

ما زنده‌ایم مثل امید
این چندروزه را بروید
بر کشتن افتخار کنید

شیپور جنگ را زده و
یک‌باره صلح می‌طلبید
ابلیس‌زادگان پلید
ای بدترینِ اهل زمین
با ما رسیدگان به یقین
پس مایلید قمار کنید

مردم علاج در وطن است
دنیا فقط لب و دهن است
این جنگ، جنگ تن به تن است
آزادگان کل جهان!
فکری برای تربیتِ
اقوام برده‌دار کنید

این ظلم‌های بی‌حدشان
افکار تیره و بدشان
آژیرهای ممدتشان
سوراخ‌های گنبدشان
این موش‌های شب‌زده را
ای گربه‌ها شکار کنید

کودک‌کشان ورطه‌ی نیست
بزدل‌تر از شما چه کسی‌ست؟
ما در مسیر آمدنیم
جرثومگان ظلم و ستم
وقت است تا به همت هم
از خانه‌ها فرار کنید

صحبت نه از زیاد و کم است
شمشیر خشم ما دو دم است
یک ضربه نیز مغتنم است
این تیغ، تیغ روز جزاست
کعبه‌ ورای فهم شماست
سجده به ذوالفقار کنید
مردم خدا مراقب ماست

عشق الهی

در فراق شمس می‌گوید...

سرودِ مجلست اکنون فلک به رقص آرَد
که شعرِ حافظِ شیرین سخن ترانهٔ توست

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
«قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر می‌کنند»

کلک حافظ شکرین میوه نباتیست بچین
که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این

من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس
زحمتم می‌دهد از بس که سخن شیرین است

ادامه: https://ganjoor.net/mohtasham/divan-moh/tarjeeha/sh1

خوشا وقت شوریدگان غمش
اگر زخم بینند و گر مرهمش

گدایانی از پادشاهی نفور
به امّیدْش اندر گدایی صبور

دمادم شراب الم در کشند
وگر تلخ بینند دم در کشند

بلای خمار است در عیش مُل
سلحدارِ خار است با شاه گل

نه تلخ است صبری که بر یاد اوست
که تلخی شکر باشد از دست دوست

ملامت کشانند مستان یار
سبک تر برد اشتر مست بار

اسیرش نخواهد رهایی ز بند
شکارش نجوید خلاص از کمند

سلاطین عزلت، گدایان حی
منازل شناسان گم کرده پی

به سر وقتشان خلق ره کی برند
که چون آب حیوان به ظلمت درند

چو بیت‌المقدس درون پر قباب
رها کرده دیوار بیرون خراب

چو پروانه آتش به خود در زنند
نه چون کرم پیله به خود برتنند

دلارام در بر، دلارام جوی
لب از تشنگی خشک، بر طرف جوی

نگویم که بر آب قادر نیند
که بر شاطی نیل مستسقیند

https://ganjoor.net/saadi/boostan/bab3/sh2

https://ganjoor.net/saadi/boostan/bab3/sh3