استارگان: ستارگان
خصم: دشمن
رایت: پرچم
کارزار: میدان نبرد

در چنان هنگامه ای، آدمی مورچه ای را مانَد که آب در خانه اش افتاده...

با تکه‌های پیکرمان
با گیسوان دخترمان
می‌خواستید چه کار کنید؟

ما زنده‌ایم مثل امید
این چندروزه را بروید
بر کشتن افتخار کنید

شیپور جنگ را زده و
یک‌باره صلح می‌طلبید
ابلیس‌زادگان پلید
ای بدترینِ اهل زمین
با ما رسیدگان به یقین
پس مایلید قمار کنید

مردم علاج در وطن است
دنیا فقط لب و دهن است
این جنگ، جنگ تن به تن است
آزادگان کل جهان!
فکری برای تربیتِ
اقوام برده‌دار کنید

این ظلم‌های بی‌حدشان
افکار تیره و بدشان
آژیرهای ممدتشان
سوراخ‌های گنبدشان
این موش‌های شب‌زده را
ای گربه‌ها شکار کنید

کودک‌کشان ورطه‌ی نیست
بزدل‌تر از شما چه کسی‌ست؟
ما در مسیر آمدنیم
جرثومگان ظلم و ستم
وقت است تا به همت هم
از خانه‌ها فرار کنید

صحبت نه از زیاد و کم است
شمشیر خشم ما دو دم است
یک ضربه نیز مغتنم است
این تیغ، تیغ روز جزاست
کعبه‌ ورای فهم شماست
سجده به ذوالفقار کنید
مردم خدا مراقب ماست

عشق الهی

در فراق شمس می‌گوید...

سرودِ مجلست اکنون فلک به رقص آرَد
که شعرِ حافظِ شیرین سخن ترانهٔ توست

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
«قُدسیان گویی که شعرِ حافظ از بَر می‌کنند»

کلک حافظ شکرین میوه نباتیست بچین
که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این

من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس
زحمتم می‌دهد از بس که سخن شیرین است