«مقراض» به معنای قیچی است و «قراضه» چیزی است که از مقراض می‌ریزد.

وقتی که استاد زرگر مشغول کار است، شاگردی در کنار دست استاد خرده‌های طلا را که از ابزار او می‌ریزد جمع آوری می‌نماید که به او «قراضه چین» می‌گویند و بدیهی است که آنچه که شاگرد بدست می‌آورد در برابر اصل زر که در دست استاد است مقدار ناچیزی است.

با این توصیف، مفهوم «شاهان قراضه چین او» چنین است : شاهان که مال و مکنت عالم در دست آنان است، آنچه دارند در مقابل آنچه که او دارد، مانند دارایی قراضه چین در مقابل دارایی استاد است و هرآنچه دارند را از ریزش دست او بدست آورده‌اند.

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

به کسی جمال خود را ننموده‌ای و بینم
همه جا به هر زبانی، بوَد از تو گفتگویی

غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم
تو ببُر سر از تن من ببَر از میانه گویی

به ره تو بس که نالم، ز غم تو بس که مویم
شده‌ام ز ناله، نالی، شده‌ام ز مویه، مویی

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار، چنگی
من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی

بنموده تیره روزم، ستم سیاه چشمی
بنموده مو سپیدم، صنم سپید رویی

چه شود که راه یابد سوی آب، تشنه کامی
چه شود که کام جوید ز لب تو، کامجویی

شود این که از ترحم، دمی ای سحاب رحمت
من خشک لب هم آخر ز تو تر کنم گلویی

بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت
سر خُمّ می سلامت، شکند اگر سبوئی

تو در مسافت بارانی
و غم درشکه ای از اشک است
و  اشک شیهه ی کوتاهی

منو تو آخورمان مرگ است
از این درشکه بیا پایین
تو نیز شیهه بکش گاهی

بتاز گله ی اکسیژن
و راه مال رویی چیزی
به سمت پنجره پیدا کن
هوا حبس نفس گیرست

بتاخت قفل مرا وا کن
بتاز ای کی پر از راهی

منم که لک لک غمگینی
به روی دودکشت هستم

منم که ماهی دریای
بلند موی مشت هستم

منم که طعمه ی قلابم
مرا شکار کن ای ماهی

منم شکار شکارم کن
سپس ببوس و بچرخانم
سپس چکار چکارم کن
چکار هر چه تو میخواهیست
بخواه آنچه که میخواهی

آهای بینی سر بالا
از این درشکه بیا پایین
به من بچسب همین الان  
مرا ببوس همین حالا

که زندگی دو سه نخ کامست
و عمر سرفه ی کوتاهی

ذات آدما هیچ وقت عوض نمیشه.

دوستانی که امشب بعد از اومدن نتیجه کنکور حس ناامیدی داشتید؛ این ابیات برای شماست...